Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016 15:40

Μια σύντομη (χριστουγεννιάτικη) ιστορία.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Η παγκοσμιοποίηση αναπτύχθηκε με όρους «αγοράς» με ελάχιστη παρέμβαση της πολιτικής. Το τελευταίο πολιτικό οχυρό έπεσε το 2001 με την είσοδο της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.

Τι ακριβώς συνέβη;

Στις χώρες του ονομαζόμενου δυτικού πολιτισμού, χρειάστηκε περίπου ένας αιώνας, για να ολοκληρωθεί η σύνδεση της παραγωγικότητας με τον καταναλωτισμό. Να αναγνωρίζουν δηλαδή όλοι, ότι όσο πιο καλοπληρωμένοι είναι οι εργαζόμενοι, τόσο θα μεγαλώνει ο καταναλωτισμός τους άρα και ο τζίρος και θα επιστρέφει κέρδη στους εργοδότες που πληρώνουν τα υψηλά εισοδήματα των εργαζομένων.

 

 

Το απλό μακό κάνει 20 ευρώ, γιατί μέσα στην προστιθέμενη αξία της τιμής του συνυπολογίζεται εκτός από το κέρδος του κεφαλαίου και του ιδιοκτήτη, το κόστος του κοινωνικού κράτους, και η δυνατότητα του ίδιου του εργαζόμενου να το αγοράσει (εδώ πάει κατά διαόλου η «υπεραξία» που τόσο πολύ είχαμε εμπεδώσει διαβάζοντας το «αλφαβητάρι του κομμουνισμού»). Έτσι η «αγορά» μεγάλωνε, ο καταναλωτισμός αυξανόταν και μεγαλούργησε η σοσιαλδημοκρατία κάνοντας πιο δίκαιη την ανακατανομή του πλούτου μέσω φόρων.

Έρχεται ο «τρίτος κόσμος» με ηγέτη την Κίνα, που δεν διαθέτει καταναλωτικό κοινό, δεν διαθέτει κοινωνικό κράτος άρα δεν χρειάζεται να «πριμοδοτεί» το εισόδημα του εργαζόμενου Στην προστιθέμενη αξία των προϊόντων της μένει μόνον το κέρδος του κεφαλαίου και του ιδιοκτήτη και ένας μικρός φόρος στα κέρδη, και σαρώνει την δυτική αγορά μέσα σε λιγότερο από 10 χρόνια, ρίχνοντας το μακό στα 4 ευρώ και κλείνοντας σταδιακά τις εγχώριες βιομηχανίες και βιοτεχνίες. Ήρθε η ώρα που το «ωραία είναι να αγοράζω 5 μακό αντί για ένα», έγινε «δεν μπορώ να αγοράσω κανένα μακό γιατί είμαι άνεργος».

Η πρώτη λύση που έρχεται στο νου του καταναλωτή-πολίτη και αξιοποιείται από τον λαϊκιστή, είναι «να κλείσουν πάλι τα σύνορα, να μπουν δασμοί». Οι οικονομολόγοι εύκολα μπορούν να δείξουν τις καταστροφικές συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης, αλλά δεν είναι δουλειά τους να προτείνουν κάτι άλλο. Αυτό είναι δουλειά της Πολιτικής και η κάθε της πρόταση θα κριθεί.

Ποιο θα ήταν το τέλειο; «Το πνεύμα των Χριστουγέννων» που έγραψε πριν σχεδόν 200 χρόνια ο Ντίκενς. Να έχουν όλοι οι εργαζόμενοι σε όλον τον κόσμο υψηλές αμοιβές για να γίνουν καταναλωτές των προϊόντων που παράγουν. (Επί Ντίκενς δεν υπήρχε πρόβλημα ούτε σκέψη εξάντλησης των πρώτων υλών γι αυτό ο θεός μπορούσε να «μοιράζει» απερίσπαστος).

Ποιο είναι το εφικτό (όχι έτσι απλά, με οδομαχίες); Ίσως δασμοί ισοδύναμοι με τις απώλειες που δημιουργεί η απώλεια εσόδων για το κοινωνικό κράτος. Σε ποια κλίμακα όμως; Εθνική; Ευρωπαϊκή; Εθνική δεν γίνεται, είμαστε μέλη της ΕΕ. Ευρωπαϊκή γίνεται; Δεν υπάρχει η «πολιτική ενοποίηση» που θα αποφάσιζε. Άλλο βάσανο αυτό…

Πρωταρχικά όμως η ανάπτυξη τομέων της οικονομίας υψηλής προστιθέμενης αξίας, ώστε να αντιμετωπιστεί το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο. Θέλουμε μια ανάπτυξη όχι για να αντιμετωπίσουμε την Γερμανία και την Γαλλία και λοιπές χώρες που «μας πίνουν το αίμα» δίνοντας μας δανεικά. Αλλά για να αντιμετωπίσουμε την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και άλλες ανάλογες χώρες με κατοίκους χωρίς δικαιώματα.

Υγεία, επιβίωση και ασφάλεια είναι τα πρωτογενή αγαθά για μια ομαλή συμβίωση. Ακολουθεί η εργασία, η καθημερινότητα και ο καταναλωτισμός, έπεται η Δημοκρατία με την στοιχειώδη μορφή του κοινοβουλευτισμού και τελευταία, η ιδιαίτερη μορφή της Δημοκρατίας που κατακτήθηκε στην Δύση (μόνον στη Δύση με την ποικιλία πολιτικών απόψεων που ξεφεύγει κατά πολύ από το δίπολο αριστερά-δεξιά) και αφορά στην προστασία και τα δικαιώματα ατόμων και μειονοτήτων κάθε μορφής. Μια ανώτερη μορφή Δημοκρατίας, αποτέλεσμα όμως και μιας ανώτερης μορφής ευμάρειας, αποτέλεσμα της σύνδεσης κάθε παραγωγικής δραστηριότητας με την ανάπτυξη καταναλωτικών δυνατοτήτων και συνηθειών από το σύνολο της κοινωνίας.

Αν αυτές οι σκέψεις είναι σωστές, τότε φορέας τους μπορεί να είναι μόνον μια προοδευτική παράταξη που ακόμη δεν υπάρχει ούτε έχει πρόθεση να υπάρξει.

 

Ως τότε βολευόμαστε όπως-όπως χωρίς μπινελίκια εκατέρωθεν παρακαλώ. 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016 15:46

Σχόλια   

0 # Γ.Τ. 02-01-2017 21:23
ΕΥΤΥΧΩΣ Μανώλη που ΑΥΤΕΣ οι σκέψεις ΔΕΝ είναι σωστές.
Γιατί αν ήταν τότε ΔΕΝ θα αντιμετωπίζαμε Γαλλία-Γερμανία και θα συναγωνιζόμασταν την Κίνα.
Μια τέτοια χώρα θέλει να μας κάνει η Κεντροδεξιά κι η σημερινή ουρά της (δήθεν Σοσιαλδημοκρατία) και σαν τέτοια θέλει να μας κυβερνήσει.

Ποιον Γιάννη (με δύο νι) να ρωτήσω;
Παράθεση
0 # Μανόλης Γλαμπεδάκης 13-12-2016 15:10
Δυστυχώς Γιώργο, είναι σωστές οι σκέψεις. (Ρώτα και τον Γιάννη).
Άλλωστε περίπου αυτό που γράφω λες και εσύ:
"παγκοσμιοποίηση μεν αλλά κανόνες υπέρ των πολλών κι όχι των ολίγων που γίνονται όλο και ελαχιστότεροι".
Που σημαίνει είτε δασμοί (το κακό σενάριο) είτε άνοδος του βιοτικού επιπέδου των χωρών που παράγουν με συνθήκες εργασίας συχνά δουλοπαροικές. Το καλό σενάριο.
Αν " κανόνες υπέρ των πολλών" εννοείς μόνο των Ευρωπαίων και Βορειοαμερικάνων, τότε ατυχήσαμε και θα πληρώσουμε πολλά.
ΥΓ. Εννοείται ότι αντιπαρέρχομαι τους χαρακτηρισμούς και τις ταμπέλες σαν αναχρονιστικές.
Παράθεση
0 # Γ.Τσιρίδης 13-12-2016 10:09
ΕΥΤΥΧΩΣ Μανώλη που ΑΥΤΕΣ οι σκέψεις ΔΕΝ είναι σωστές.
Γιατί αν ήταν τότε ΔΕΝ θα αντιμετωπίζαμε Γαλλία-Γερμανία και θα συναγωνιζόμασταν την Κίνα.
Μια τέτοια χώρα θέλει να μας κάνει η Κεντροδεξιά κι η σημερινή ουρά της (δήθεν Σοσιαλδημοκρατία) και σαν τέτοια θέλει να μας κυβερνήσει.

ΑΝ οι σκέψεις αυτές ήταν σωστές, τότε θα έπρεπε -σαν μόνη απάντηση- να υψώσουμε ΕΘΝΙΚΑ τείχη. Έτσι σκέφτονται όσοι καταλήγουν στις αντισυστημικές ψήφους αφού ανάμεσα στη δεξιά (εθελόδουλη) και το σοσιαλίζον κέντρο (εθελότυφλο) δεν βλέπει καμιά διαφορά. Χίλαρυ και Ολαντ γίνονται το ίδιο αδιάφοροι κι επικίνδυνοι για την κοινωνία όσο ο Μπους κι ο Σαρκοζί. Κι όλοι μαζί οδηγούν στους πιο καθαρούς εκφραστές της υποταγής στο νεοφιλευθερισμό (σαν μοντέλο, νοοτροπία, ηθική) τον Τραμπ και τη Λεπέν.
Μια κοντόφθαλμη και κρυφοδεξιά σοσιαλδημοκρατία είναι άχρηστη στον πολίτη. Γι αυτό σοσιαλδημοκρατία στη χώρα μας έγινε εκ των πραγμάτων ο Σύριζα, γιατί η φύση (κι η πολιτική) απεχθάνεται τα κενά.

Η Αριστερά μέχρι στιγμής έχει προτείνει κάτι άλλο, προτάσσοντας όμως και αυτή σαν προτεραιότητα την οικονομία με δευτερότριτη την σειρά της πολιτικής. Η σειρά που θέτεις τις προτεραιότητες είναι 1) επιβίωση, 2) εργασία, 3) δημοκρατία (σε δυο στάδια με μηδαμινές ανάμεσά τους διαφορές)
Η αριστερά δέχεται τις προτεραιότητές σου αλλά δίνει άλλες απαντήσεις (λέει: παγκοσμιοποίηση μεν αλλά κανόνες υπέρ των πολλών κι όχι των ολίγων που γίνονται όλο και ελαχιστότεροι).

Προσωπικά νομίζω ότι θα έπρεπε να βάλουμε πρώτη την πολτική και να κερδίσουμε (σαν πολίτες) τη δημοκρατία. Εννοείται πως μιλάω όχι για την κοινοβουλευτική αλλά την άμεση, με κλήρωση όλων των αξιωμάτων. Το αφήνω όμως αυτό για μια άλλη φορά.

Προς το παρόν αρκούμαι να σου πω ότι αυτές οι σκέψεις που γράφεις είναι οι σκέψεις των Καψήδων, Βενιζέλων και Θεοδωράκηδων κι οδηγούν ευθέως στον πιο γνήσιο εκφραστή τους, τον Μητσοτάκη. Με τις υγείες σας, εγώ δεν θα πάρω!
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση