Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016 22:22

Για την Κούβα του Κάστρο και την αριστερά του μέλλοντός μας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο Φιδέλ Κάστρο ( Μπιράν, 1926 - Σαντιάγο, 2016)  νομίζω ότι εκφράζει με σαφήνεια το κεντρικό πρόβλημα της αριστεράς του 20ου αιώνα και τις μεγάλες αντιφάσεις της. Μαζί με τον Κάστρο και με ανθρώπους σαν τον Κάστρο πορεύτηκαν άνθρωποι σε όλον τον κόσμο που ήταν έτοιμοι από καιρό να δώσουν και τη ζωή τους για ελευθερία, ισότητα και δικαιοσύνη. Άνθρωποι που θεωρούσαν σημαντικό όλοι οι συμπατριώτες τους να έχουν στέγη, ρούχα, τροφή και εργασία, που πίστεψαν πως είναι αναφαίρετο δικαίωμα για όλους η πρόσβαση στην παιδεία, στην υγεία και στην κοινωνική ασφάλιση.

 

Αυτοί, σε χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου και σε αποικίες, αγωνίστηκαν απέναντι σε ισχυρότερους και αδίστακτους αντιπάλους δίνοντας τον καλύτερο εαυτό τους για να κερδίσουν την εξουσία δυνάμεις που μοιραζόντουσαν αυτά τα ιδανικά. Τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και οι λαϊκές επαναστάσεις που τον 20ο αιώνα ξέσπασαν σε διάφορα μέρη του κόσμου σημείωσαν αρκετές σημαντικές νίκες και σίγουρα έδωσαν οξυγόνο στα όνειρα πολλών αριστερών σε όλον τον κόσμο.

Όταν όμως ανέλαβαν αυτές οι δυνάμεις να κυβερνήσουν, ενώ στην αρχή όλα άλλαζαν προς το καλύτερο, συν τω χρόνω τα αποτελέσματα απομακρυνόντουσαν όλο και περισσότερο από τις υψηλόφρονες διακηρύξεις τους. Και δεν άργησαν να προκύψουν ρουτινιάρικες δικτατορίες που στην παραγωγή του φόβου συναγωνιζόντουσαν τις άλλες, τις αμερικανοκίνητες των σκοτεινών πραξικοπηματιών. Δικτατορίες που κατάφεραν όλες οι διακηρύξεις τους να καταλήξουν στον κάλαθο των αχρήστων, κι όπου καθ'οδόν έχασαν και το παιχνίδι στην παραγωγή καταναλωτικών αγαθών καθώς και το άλλο που είχε να κάνει με τα ανθρώπινα δικαιώματα.  

Αν ζούσα στην εποχή του Β' Παγκοσμίου πολέμου, με φαντάζομαι να πολεμώ στο πλάι όλων αυτών που μαχόντουσαν ενάντια στον κατακτητή, ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα για εθνική ανεξαρτησία και λαοκρατία. Στη φαντασία μου είμαι σίγουρος πως μετά την νίκη δε θα αργούσα να αρχίσω να κρατώ τις αποστάσεις μου από την λαϊκή εξουσία και πως σίγουρα θα έπαιρνα μέρος στην Ουγγρική εξέγερση το '56, στην άνοιξη της Πράγας το '68 και στο κίνημα της Αλληλεγγύης στην Πολωνία τη δεκαετία του '80. Και αν ήμουνα Κουβανός το πιο πιθανό ήταν πως θα είχα φύγει για κάπου αλλού, όπως το έχουν κάνει χιλιάδες Κουβανοί και εξακολουθούν να το θέλουν όλο και περισσότεροι ακόμα και σήμερα ή θα βρισκόμουν ως αντιφρονών να ρημάζω σε κάποιο περιθώριο ή να σαπίζω στην φυλακή, όπως βρέθηκαν χιλιάδες άλλοι Κουβανοί. 

Ένα παλιό πόθο μου ξύπνησε ο θάνατος του συντρόφου, ένα πόθο που έχει να κάνει με τη χαρά της ζωής για όλους. Με λίγα λόγια, οι αριστεροί που δεν είναι κολλημένοι, δεν στρουθοκαμηλίζουν και αντιστέκονται στο βόλεμα των όποιων προνομίων τους έχει/έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα. Άραγε διαθέτουν/διαθέτουμε τα κότσια, την καρδιά και το νου να βρουν/βρούμε δρόμους και τρόπους ώστε κάνοντας την υπέρβαση των αιώνων να γίνει πιστευτός ένας σοσιαλισμός σιαμαίος με τη δημοκρατία και μια επαναστατικότητα αγκαλιά με τον ανθρωπισμό; Κι όταν λέμε σοσιαλισμό, εννοούμε αυτόν όπου το κεφάλαιο θα βρίσκεται σε μια διαρκή διαδικασία αποδυνάμωσης και τα μέσα παραγωγής θα περνούν στις παραγωγικές δυνάμεις. Και που σε μία διαδικασία βαθέως εκδημοκρατισμού τους πόντους που θα χάνει η εξουσία θα τους κερδίζει ο χειραφετημένος και υπεύθυνος λαός και οι ανεξάρτητοι θεσμοί του. Με την λίγη πίστη που μου έχει απομείνει, έρχονται κάποιες στιγμές που βαθιά μέσα μου ονειρεύομαι να γεννηθεί το καινούργιο, αυτό που δε θα θυμίζει με τίποτα ούτε τον σοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ των πελατών και των λαμογιών, ούτε αυτόν τον αποπνικτικό κι αυταρχικό του Κάστρο και της οικογένειάς του. Του Κάστρο, που όπως και να το κάνουμε υπήρξε αναμφισβήτητα μια από τις εμβληματικές μορφές του 20ου αιώνα. Ναι υπήρξε, ακόμα και γι'αυτούς που έχουν επιλέξει ότι η Κούβα, που κατάφερε υπό την ηγεσία του να επιβιώσει παρόλο που βρισκόταν στο στόμα του λύκου και του ανελέητου εμπάρκο, η Κούβα λοιπόν, που κάποτε τους ενέπνεε και τους συγκινούσε, σήμερα είναι πια παράδειγμα προς αποφυγήν. Γι'αυτό και ελπίζω οι παραμένοντες στο νησί Κουβανέζοι, αυτοί που αγωνιούν για το μέλλον της πατρίδας τους, γρήγορα να ξεπεράσουν τα βάρη του παρελθόντός τους προς ώφελος όλου του λαού συνθέτοντας μαζί του νέες απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα που τους καθηλώνουν σε μια μίζερη κι αδιέξοδη κατάσταση. ¨Εχοντας μάθει πως όταν κάτι λάμπει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου κι ανασταίνει ακόμα και "νεκρούς", τότε φωτίζει παντού, βάζει φωτιά σε καρδιές και μυαλά ανθρώπων που ζουν με τη ψυχή στο στόμα, φέρνοντάς τους κοντά.    

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017 19:59
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # sofia mixailidou 29-11-2016 18:36
KAI εγω μαζι σου Λακη και στην κομμουνα του Παρισιου και στον εμφυλιο της Ισπανιας, στο εδώ και τωρα τι γινεται. ΤΟΝ Κουβανεζικο λαο δεν τον εχω γνωρισει από κοντα, αλλα από ότι ακουω και διαβαζω είναι ενας λαος που ενδιαφέρεται πρωτα για το ζην και μετα για το ευ ζην και ζην χωρις ελευθερια δεν υπαρχει, [πως λεμε νεοέλληνας, καμια σχεση].ΚΑΙ για να ερθουμε στο εδώ και τωρα, εγω προσωπικα, οσο είμαι σε θεση να καταλαβαίνω ακομα, από ολους, οσους γνωρίζω από τα παλια,μονο ένα προσωπο ειχε τα κοτσια να διατηρησει την αθρωπια και την ακεραιοτητα του και αυτό είναι η Φωτεινη ,επιθετα να μην λεμε, ο νοων νοειτω. ΚΑΙ αυτό το λεω ,όχι για να γινω αρεστη σε καποιους ,δεν το εχω αναγκη αλωστε, αλλα για καποιους, που εχουν χασει τον δρομο και τσαλαβουτάνε στα λασπόνερα μιας δηθεν πνευματικότητας ,που δεν είναι τιποτε άλλο παρα ενας μασκαρεμένος μικροαστικος διανοουμενισμος .ΣΥΓΝΩΜΗ για το υφος αλλα με εχει πειραξει ,το πρωτη φορα ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Παράθεση
0 # Σκουπιδόγιαννος 29-11-2016 18:01
"Σοσιαλισμός αγκαλιασμένος με Δημοκρατία"...ο ευσεβής πόθος, ο απόλυτος στόχος...και πως θα συμβεί αυτό Λάκη μας που όντως είναι το ζητούμενο;;;Με αγώνες;;Με καρτερικότητα;;Με μεταβολές κι ανατροπές;;Φτάνοντας κάποτε στον πάτο του βαρελιού;;;Με αλληλεγγύη και αλτρουισμό;;Πως καλέ;;Πέστε μου...
Παράθεση
0 # ΒΑΚΗΣ 28-11-2016 20:04
Παραθέτοντας Ιγνατιάδης Λάκης:
Εσείς νομίζετε ότι όποιος μιλάει προσωπικά υποπίπτει στο αμάρτημα της "φιλάρεσκης αυτοαναφορικότητας"; Τέλος πάντων, παρόλο που διαισθάνομαι ότι περνάτε φάση εντοπισμού της αυτοαναφορικότητας, θα σας πω πως η αναφορά αυτή έχει τη σημασία της. Θέλησα να τονίσω τα αόρατα νήματα που εκτιμώ ότι με δένουν με ανθρώπους σε διάφορες ιστορικές φάσεις κι ένας τρόπος παρουσιάσης είναι κι αυτός.

Μάλιστα.
Παράθεση
0 # Σταύρου Κατερίνα 28-11-2016 19:03
Είναι ευρύ το πεδίο για συζήτηση, Λάκη. Θα έχουμε κάποια ευκαιρία να τα ξαναπούμε από κοντά. Σίγουρα σε πολλά θα συμπέσουμε.
Παράθεση
0 # Ιγνατιάδης Λάκης 28-11-2016 18:25
Να διευκρινίσω Κατερίνα, πως ένα ταξίδι που έκανα στην Κούβα πριν από δεκαπέντε χρόνια ήταν το κερασάκι της πικρής "τούρτας" που αργά και βασανιστικά φτιαχνότανε χρόνια μέσα μου, άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε ερήμην μου. Επίσης αυτό που θέλω να τονίσω είναι πως η οπτική μου γωνία με οδηγεί στο να έχω τη γνώμη πως μπορεί να είναι θαυμαστά τα επιτεύγματα που μαθαίνω ότι έγιναν στη Κούβα επί Κάστρο, αλλά νιώθω ότι δεν με αφορούν, όχι φυσικά η επανάσταση αυτή καθ'εαυτή που είναι πηγή έμπνευσης. Για μένα έχει μεγάλη σημασία η αλληλοεπίδραση των στόχων που πετυχαίνει ένα καθεστώς με το πως τα καταφέρνει, με τα μέσα που χρησιμοποιεί. Κι έτσι όπως έχω μεγαλώσει σ'αυτήν την χώρα, αυτό της Κούβας δεν με εξιτάρει. Ή με άλλα λόγια, δεν θα ήθελα να ζούσα εκεί ή να ήταν το εδώ σαν το εκεί, γνωρίζοντας πως είναι πολύ πιθανόν ότι θα υπάρχουν χιλιάδες Έλληνες που θα το προτιμούσαν. Έχω φυσικά επίγνωση πως αυτή είναι μια εντελώς υποκειμενική ματιά, αλλά πως να στο πω, είναι η δική μου έτσι όπως την έφτιαξα μέσα από τις συναναστροφές μου σ'αυτόν τον χώρο και το χρόνο που έζησα.
Παράθεση
0 # Σταύρου Κατερίνα 28-11-2016 18:21
2ο: Δε θέλω να ωραιοποιήσω τα πράγματα, αλλά η αίσθησή μου είναι ότι στην Κούβα, ακόμα και η γυναίκα που εκδίδεται έχει άλλο επίπεδο από τη μη εκδιδόμενη δυτική. Και ο μέσος Κουβανός έχει τέτοιο μορφωτικό επίπεδο που δεν άγεται και φέρεται. Έχει άποψη, πολύ πιο τεκμηριωμένη από το μέσο δυτικό και επιπλέον έχει γαλουχηθεί με ανθρωπιστικές αξίες, τις οποίες ο Φιντέλ ποτέ δε σταμάτησε σε΄όλους τους λόγους του να υπερασπίζεται και ποτέ δε δίστασε να καταγγέλλει και να λέει τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη. Έτσι διαπαιδαγώγησε 3 γενιές. Πώς να το κάνουμε; Ήταν μια καθολική προσωπικότητα: Είχε την απολυτότητα και την τόλμη του επαναστάτη, κάποτε και τη σκληρότητά του, την ευελιξία της πολιτικής μεγαλοφυίας και ταυτόχρονα την τρυφεράδα ενός πατέρα, την απλότητα ενός φίλου, την ποιητικότητα μιας ευαίσθητης ψυχής. Αυτή είναι η δική μου εικόνα, που σίγουρα διαφέρει από αυτήν του Τραμπ και από αυτήν των Κουβανών της Αμερικής και πολλών δικών μας αριστερών. Τι να κάνουμε; Όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Είχα πάντως την ευτυχία να τον ακούσω να μιλάει δια ζώσης και να περνάει δίπλα μου, παρέα με τον Ορτέγκα και πες ό τι θέλεις, αλλά τη θεωρώ σαν μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου! Νομίζω ότι η Κούβα θα βρει το δρόμο της, με έναν άλλο τρόπο από αυτόν που ακολούθησαν οι τέως σοσιαλιστικές χώρες. Σίγουρα πάντως είναι το καλύτερο πείραμα!
Παράθεση
0 # Σταύρου Κατερίνα 28-11-2016 18:20
Στέκομαι πολύ επιφυλακτική απέναντι στις απόψεις σου, Λάκη, ιδιαίτερα για την περίπτωση της Κούβας. Έχω βρεθεί σε 4 διαφορετικές φάσεις:1987, 1990, 1994, 2006. Ως τουρίστας, σε συνέδριο αλληλεγγύης, σε μπριγάδα, σε σπίτι στενών φίλων, με τους οποίους έχω διαρκή επαφή. Μηνιαία διαμονή. Κάθε φάση ήταν διαφορετική, σε συνάρτηση με τις παγκόσμιες συνθήκες. Παράδεισος; Όχι. Ο Παράδεισος προϋποθέτει μια μονιμότητα συνθηκών και μια ακινησία. Αυτό που με ιντριγκάρει είναι το πώς κατάφερε μέσα σε τέτοιες παγκόσμιες συνθήκες, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του 1989, να επιβιώσει, 90 μίλια από τις ΗΠΑ. Το 1987 ήταν μια χαρά. Το '90 όμως ο άντρας της φίλης μου, μηχανικός το επάγγελμα, έκανε 30 χλμ την ημέρα με το ποδήλατο για τη δουλειά του, καθότι πετρέλαιο γιοκ μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Το φαϊ του ήταν ένα ψωμάκι στρογγυλό την ημέρα, που το έκοβε στα 4. Τα παιδιά όμως είχαν το γάλα τους. Το 1994 έβγαιναν από την ''ειδική περίοδο'', (καλή ώρα(!), μόνο που εμείς δε θα βγούμε, γιατί δεν έχουμε ούτε Φιντέλ ούτε πρόγραμμα και προπαντός δεν έχουμε παράδειγμα αξιοπρέπειας). Κάτι είχε αρχίσει λοιπόν να βελτιώνεται. Το 2006, με όλα τα προβλήματα, εσωτερικά και εξωτερικά, έζησα μια διαδήλωση ενός εκατομμυρίου, ενάντια στις αμερικανικές δολιοφθορές. Ένα εκατομμύριο, που το ΄90 τρεφόταν με ένα ψωμάκι και σίγουρα το 2006 δεν του τρέχαν από τα παντζάκια, δε θεωρεί ύψιστο καθήκον του να στηρίξει το status quo. Ο κόσμος όμως συνέρρεε από όλες τις γειτονιές, με σφρίγος. Αυτό δεν είναι προς διερεύνηση; Εμένα αυτό που μου λέει είναι ότι στα 50 αυτά χρόνια, δημιουργήθηκε μια υποδομή σε έμψυχο δυναμικό που δεν είναι ορατή από τον τουρίστα. Η Κούβα έδωσε μεγάλο βάρος στην παιδεία, στον ανθρώπινο παράγοντα, στις καθαρές πατριωτικές (όχι εθνικιστικές) και διεθνιστικές αξίες, στην αξιοπρέπεια.
Παράθεση
0 # Ιγνατιάδης Λάκης 28-11-2016 17:31
Εσείς νομίζετε ότι όποιος μιλάει προσωπικά υποπίπτει στο αμάρτημα της "φιλάρεσκης αυτοαναφορικότητας"; Τέλος πάντων, παρόλο που διαισθάνομαι ότι περνάτε φάση εντοπισμού της αυτοαναφορικότητας, θα σας πω πως η αναφορά αυτή έχει τη σημασία της. Θέλησα να τονίσω τα αόρατα νήματα που εκτιμώ ότι με δένουν με ανθρώπους σε διάφορες ιστορικές φάσεις κι ένας τρόπος παρουσιάσης είναι κι αυτός.
Παράθεση
0 # ΒΑΚΗΣ 28-11-2016 09:01
Αν ζούσα την εποχή του Β' Παγκοσμίου πολέμου, με φαντάζομαι να πολεμώ στο πλάι όλων αυτών που μαχόντουσαν...
Τι προσφέρει στα επιχειρήματα αυτή η φιλάρεσκη αυτοαναφορικότης;
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση