Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016 03:00

Ελάχιστα για τον Αντρέι Βάιντα, τον εξαιρετικό Πολωνό σκηνοθέτης που έφυγε για πάντα

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ποια ταινία του Αντρέι Βάιντα ( 6.3.1926 - 9.10.2016) θα ήθελα να την είχα γυρίσει αν ήμουν σκηνοθέτης; Καμία. Ποιον ήρωα από τις ταινίες του Αντρέι Βάιντα που είδαμε ήθελα να τον μιμηθώ βγαίνοντας από το σινεμά; Κανέναν. Ποια ταινία του Αντρέι Βάιντα με μεταμόρφωσε έστω και για ένα δευτερόλεπτο σε κάτι άλλο από τον τρέχοντα εαυτό μου; Καμία. Κι όμως μερικές από τις ταινίες του που είδαμε στα τελευταία σαράντα χρόνια, την εποχή που τις είδαμε και για όση ώρα τις βλέπαμε, μας άρεσαν πολύ. Νιώσαμε πως ήταν μαζί μας, πως ήταν καλές φίλες μας που κουβεντιάζαμε τα δικά μας . Ποιες;

 

Η γη της επαγγελίας (1974), Ο άνθρωπος από μάρμαρο (1977) και Ο άνθρωπος από σίδερο (1981), Οι δεσποινίδες του Βίλκο (1979), Ο Δαντών (1983) και το Κανάλ (1957) στην τηλεόραση. Έξι, από καμιά δεκαριά ταινίες του που έχουμε δει από τις 40 τόσες που γύρισε  ο σπουδαίος αυτός καλλιτέχνης μέσα στα 60 χρόνια που δούλεψε στο σινεμά, έχουν περάσει στο καλλιτεχνικό DNA μας. Καλή σοδειά. 

Κρίνοvτας από τις ταινίες του καταλαβαίνουμε γιατί ο Βάιντα θεωρείται από τους Πολωνούς η φωνή και η συνείδηση της χώρας του. Εύκολα φαίνεται πως ο σπουδαίος αυτός κινηματογραφιστής ταυτίστηκε με τη ζωή του και το έργο του με την ιστορία της πατρίδας του. Το 1955 γυρίζει την πρώτη του ταινία για την αντίσταση την εποχή της κατοχής από τους ναζί. Το 1957 η δεύτερη ταινία του Κανάλ είχε σαν θέμα της την μεγάλη εξέγερση στο γκέτο της Βαρσοβία το 1944, αλλά στο βάθος υπάρχει το σταλινικό φαινόμενο. Το 1958 γύρισε το Στάχτες και διαμάντια, με θέμα τον εμφύλιο στην Πολωνία μετά την απελευθέρωση. Με  την ταινία αυτή ο Βάιντα μπήκε πια για τα καλά στον χάρτη των διεθνών σκηνοθετών. Το 2007 γύρισε το Κατίν, μια ταινία που αφορούσε μερικές από τις γυναίκες των 22.500 Πολωνών αξιωματικών που δολοφονήθηκαν το 1940 στο δάσος του Κατίν, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο πατέρας του. Έπρεπε να περάσουν 60 χρόνια για να αποδωθεί το έγκλημα αυτό στους Σοβιετικούς που υπήρξαν οι πραγματικοί ένοχοι, ενώ μέχρι τότε η επίσημη εκδοχή ήταν πως οι αξιωματικοί αυτοί είχαν δολοφονηθεί από τους ναζί.

Τα χρόνια των αγώνων της Αλληλεγγύης μέχρι την χούντα του Γιαρουζέλσκι ο Βάιντα υπήρξε μέλος της και ένθερμος υποστηριχτής της. Στους δύο ανθρώπους του - από Μάρμαρο και από Σίδερο - έδειξε με εξαιρετικό τρόπο τα μεγάλα ψέμματα και την φοβερή καταπίεση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Σε μια συνέντευξη του στην Ελλάδα είχε πει για το καθεστώς μετά από τον πόλεμο "Το ζήσαμε αυτό το σύστημα για σαράντα τόσα χρόνια. Καμία σχέση με τη δημοκρατία και με τον σεβασμό στην εργατική τάξη που δήθεν πρέσβευε". Αλλά και λίγο πριν το θάνατό του από το αναπηρικό καροτσάκι κι επ'ευκαιρία της βράβευσης στο Τορόντο της τελευταίας του ταινίας "Το μετείκασμα", επιτέθηκε στην σημερινή ακροδεξιά κυβέρνηση της Πολωνίας. Μίλησε για την ανελευθερία που έχει αρχίσει κι εξαπλώνεται στην πατρίδα του και για τον σκοταδισμό που προωθεί η κυβέρνηση προπάντων σε θέματα παιδείας και πολιτισμού. 

Ο Αντρέι Βάιντα, σπούδασε στην σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και στη συνεχεία ήρθε σε επαφή με τον κινηματογράφο, στην ξακουστή σχολή ΛοτζΤο 2000, του απονεμήθηκε τιμητικό Όσκαρ για τη συμβολή του στον παγκόσμιο κινηματογράφο. 

Ο Βάιντα είχε περιγράψει το έργο του σκηνοθέτη ως εξής: «ο καλός Κύριος έδωσε στον σκηνοθέτη δύο μάτια, ένα για να βλέπει στην κάμερα και το άλλο να είναι σε εγρήγορση για όσα συμβαίνουν γύρω του». Και σε μια άλλη περίπτωση είχε δηλώσει:  "Οι ταινίες που φτιάχνω είναι ένα κομμάτι από τη ζωή μου. Αν μπορούσα να βρω έναν μίτο στο έργο μου, νομίζω ότι αυτός θα ήταν η πάλη, και η κατάκτηση της ελευθερίας από έναν άνθρωπο. Κάθε φορά, η ελευθερία αυτή σακατεύεται. Και τις περισσότερες φορές, η πάλη καταλήγει σε αποτυχία."

Με το Κανάλ ο Βάιντα ξεκίνησε το 1957 μια μεγάλη προσπάθεια να μιλήσει για τον σταλινισμό με εικόνες ανύποπτες και γι'αυτόν το λόγο εικόνες που διέθεταν μια τρομακτική ενέργεια, αυτής που διαθέτει ο τρόμος. Για πρώτη φορά με το Κανάλ ο Βάιντα προσπάθησε να μιλήσει για το σταλινικό φαινόμενο χωρίς να  μιλάει γι'αυτό άμεσα αλλά παρουσιάζοντάς το σαν ένα κακό όνειρο. Με τον Άνθρωπο από μάρμαρο, μια ταινία που την δούλευε για 13 χρόνια, ο Βάιντα έφτασε στο σημείο να επεξεργάζεται δάνεια και ξέφτια. Εξ αιτίας της αδυναμίας του να μιλήσει πια για τους νεκρούς, ο Βάιντα φτάνει στο σημείο να μιλά για νευρικά όντα που μπορούν να αρχίσουν να ονειρεύονται από ταινία σε ταινία και που το μόνο που τους απομένει πια είναι μια ενστιχτώδης αντίσταση στο κινηματρόγραφο που αντικατέστησε το μάρμαρο με γύψο. 

Εδώ   Academy Awards Tribute to Andrzej Wajda (2000)

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016 13:09
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση