Κυριακή, 02 Οκτωβρίου 2016 16:24

Αν γλιτώσει το παιδί

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Το κρατάει σφιχτά στα χέρια του και τρέχει προς το ασθενοφόρο. Μπαίνει μέσα τρέμοντας σύγκορμα. Φοράει το κράνος του διασώστη, φοράει τα δάκρυα του διασώστη.
Εκείνο έχει κουρνιάσει στην αγκαλιά του, σκονισμένο, καταματωμένο. Είναι μια αγκαλιά που δεν την αναγνωρίζει. Οι αγκαλιές που ξέρει, εκείνες που στην γνώριμη ζεστασιά τους αισθάνθηκε ασφάλεια, χάθηκαν μια για πάντα, θυσία σ’ έναν βωμό που μόνο ντροπή θα φέρει στο μελετητή της ιστορίας του μέλλοντος.
Δεν κλαίει αν και τα τραύματά του είναι σίγουρα επώδυνα. Δεν κουνάει τα χεράκια για να διαμαρτυρηθεί όπως όλα τα μωράκια στον κόσμο. Σωπαίνει και αφουγκράζεται το σφυγμό του πλήθους. Είναι φίλοι; Είναι εχθροί; Πού είναι η μαμά;
Ο διασώστης λυγίζει. Αφήνεται να ξεσπάσει σε ασυγκράτητους λυγμούς. Έχασε κι αυτός κάποιον δικό του. Θα χάσει κι αυτός κάποιον δικό του. Κλαίει και για τα δύο συμβάντα και στους 2 χρόνους. Γιατί και ο μέλλοντας είναι γεγονός ήδη συντελεσμένο όταν οι βόμβες πέφτουν βροχή.
Κλαίει και σφίγγει το παιδί πάνω του. Το παιδί ενός αγνώστου που δεν θα γνωρίσει ποτέ, αλλά το «ευχαριστώ» του θα το ακολουθεί σαν ευλογία σε όλην του τη ζωή. Κλαίει γοερά, αλλά έχει πάντα το νου του στο παιδί. Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα.
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση