Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016 12:39

Θεολόγοι και Θεολόγοι, της Zoe Ztavrou, από το fb

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Mια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Μαρία. Θα μου πείτε γιατι Μαρία; Να το έλεγαν Δανάη ξέρω' γώ. Ναι, θα μπορούσαν να το έλεγαν Δανάη, αλλα εδώ κουμάντο κάνω εγώ . Η Μαρία λοπόν πήγαινε σχολείο και διδασκόταν πολλά και ενδιαφέροντα μαθήματα και φυσικά θρησκευτικά. Ο μπαμπάς και η μαμά της Μαρίας ήταν άθρησκοι, χωρίς ουρά και κέρατα και κόκκινα μάτια όμως. Επειδή όμως δεν ήταν άνθρωποι με ακραίες θέσεις δεν ζήτησαν απαλλαγή του παιδιού από το μάθημα των θρησκευτικών.

 

 

Δεν ήθελαν την ώρα που όλα τα άλλα παιδιά κάνουν θρησκευτικά, το δικό τους παιδί να απομακρύνεται από την αίθουσα σαν το πετραδάκι μέσα απ’ την φακές, ό,τι χειρότερο μπορούσες να του κάνεις δηλαδή και δη σε αυτήν την ηλικία που τα παιδάκια επιδιώκουν να μοιάζουν και όχι να διαφέρουν! 

Η Μαρία μπορούσε να τα παρακολουθεί τα θρησκευτικά και αν ήθελε να μελετάει στο σπίτι, ήταν ελεύθερη να το κάνει. Μπορούσε όμως να κάνει και το αντίθετο. Ήταν ελεύθερη να επιλέξει να μην μάθει το αποτυλ…απολυτηρ…απο-λυ-τίκιο του Αγίου Προφυρίου το Καυσοκαλυβίτου λεμετώρα…αν ήθελε. Και ως παιδάκι, επέλεγε φυσικά να μην το κάνει…
Η δασκάλα όμως των θρησκευτικών ήταν μια πολύ γλυκιά κοπέλα που τους μιλούσε για τα φτωχά παιδάκια του κόσμου και την δυστυχία των αδύναμων, την κυριαρχία των χρημάτων και την πολεμοχαρή φύση των δυνατών και την ανάγκη να επιστρέψει η αγάπη στις ψυχές των ανθρώπων για να βοηθούν να έχουν όλα τα παιδάκια φαγητό και καθαρό νερό και σχολεία. Τους έλεγε για τα προσφυγόπουλα και την ανάγκη να τους ανοίξουμε τη μεγαλη αγκαλιά μας για να θυμούνται μεγαλώνοντας την καλοσύνη των ξένων. Και βούρκωνε η κυρία και βούρκωνε και το Μαράκι και κρεμόταν από τα χείλη της. Τους έλεγε ότι αυτό ήταν το νόημα της χριστιανικής θρησκείας, αλλά το ίδιο ευλογημένο μήνυμα θα το συναντήσουμε στις περισσότερες θρησκείες του κόσμου. Και η Μαρία «έπιανε το μάθημα από την τάξη» καθώς λέμε και δεν χρειαζόταν ποτέ να διαβάσει.

Κι εμπήκε χρόνος δίσεκτος και μήνες οργισμένοι 
και με την νέα σχολική χρονιά, άλλα η τύχη φέρνει…

Ο νέος δάσκαλος τους μοιράζει το Πάτερ Ημών την πρώτη μέρα και θέλει να το μάθουν…Τους μιλάει για τον πόλεμο που δέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία μας από τον συρφετό των αθέων. Τους ποτίζει Έθνος και σημαία, παρελάσεις και περηφάνια και τους ρίχνει στους ώμους την βαριά ευθύνη να διαφυλάξουν τα ιερά και τα όσια και να μην επιτρέψουν την αλλοίωση της εθνικής μας ταυτότητας. Διδάσκει το κάθε κεφάλαιο διαβάζοντας δυνατά, υποδεικνύοντας τι πρέπει να υπογραμμίσουν για να το μάθουν απ’έξω. Απ’ έξω!! Και η Μαρία τον κοιτάει με γουρλωμένα μάτια και θέλει πίσω την γλυκιά κυρία της περσινής τάξης γιατί αυτός εδώ την τρομάζει και την αγχώνει με αυτά τα σημαντικά και πομπώδη που λέει… 
Και εδώ το παραμύθι τελειώνει απότομα. Το σημείο αυτό τρομάζει τα παιδιά. Τα φοβίζει ο δράκος του. 
Θα πω μόνο ένα πράγμα. Έχετε πλάστη στην κουζίνα; Έχετε! Φτιάχνετε ζύμες και πιτούλες, σπανακόπιτες, τυρόπιτες κτλ κτλ… Φαντάζομαι!! Κάποτε είχα αγοράσει κι έγω ένα. Μεγάλο και βαρύ. Το ξέρετε ότι μια στο κεφάλι φτάνει για να δει ο άλλος φεγγάρια, ήλιους και πεφταστέρια; Φύλλο δεν έμαθα ποτέ να ανοίγω, αλλά τον έχω πίσω από την πόρτα για προστασία. 
Το ίδιο ακριβώς αντικείμενο, συνεπώς, στα χέρια των ανθρώπων, αναλόγως της χρήσης που του κάνουν μπορεί να φτιάξει τα πιο όμορφα πράγματα, μπορεί και να δηλητηριάσει ψυχές. Μην σας κακοφαίνεται που φωνάζουμε κάποιοι. Ναι στην θρησκειολογία, ναι στη μελέτη των θρησκειών, αφού τελοσπάντων κάποιοι νομίζουν ότι είναι απαραίτητο ένα τέτοιο μάθημα. Όχι στην κατήχηση, όχι στον προσηλυτισμό, σεβασμό στα πιστεύω της κάθε οικογένειας, σεβασμό στην ανεξιθρησκία, σεβασμό στο δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής. 'Οχι στον δάσκαλο εκείνο που χρησιμοποιώντας τη θέση του κατηχεί τα παιδιά κατά πως του φαίνεται…
Πόσο πιο ξεκάθαρα;

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 03 Δεκεμβρίου 2016 04:35

Σχόλια   

0 # Μανόλης Γλαμπεδάκης 11-11-2016 19:43
Πριν διαβάσω τα σχόλια, ομολογώ ήμουν επιθετικός. Το τελευταίο σχόλιο της κ. zoe stavrou κάπως "με ίσιωσε".
Γιατί εκτιμώ στατιστικά* ότι δεν χρειάζεται το μάθημα σε οποιαδήποτε μορφή του. Η ένταξη των θρησκειών στην Ιστορία των λαών και εθνοτήτων χρειάζεται. Από μόνο του είναι μόνον αρνητικό, γιατί δεν μπορεί να ελεγχθεί η συμπεριφορά του δάσκαλου κατά την διδασκαλία του ακόμη κι αν εφαρμοστεί η αξιολόγηση. Και συμφωνούμε όλοι ότι είναι η βάση του μαθήματος. Από την κόλαση μέχρι τον παράδεισο. Παρεμπιπτόντως η κόρη μου είναι πολύ χαρούμενη που δεν συμμετέχει στο μάθημα και ανησυχεί από τις φήμες ότι μπορεί να καταργηθεί η απαλλαγή επειδή θα αλλάξει(;) ο χαρακτήρας του μαθήματος.
*Δεν υπάρχει κανένα παιδί που έγινε "καλύτερος άνθρωπος" όταν ενηλικιώθηκε επειδή διδάχτηκε θρησκευτικά στο σχολείο.
Μαθηματικός, φυσικός, φιλόλογος και όλες οι ειδικότητες ξεκινούν από το σχολείο. Η "καλοσύνη" με την θρησκευτική έννοια ξεκινά και παραμένει στα χέρια των οικογενειών και της εκκλησίας. Η "ηθική" επίσης παραμένει στα χέρια των οικογενειών, δεν ήρθε ποτέ στα χέρια της εκκλησίας και καλό θα ήταν να δει και η Πολιτεία την συμμετοχή της όπως την περιγράφετε στο τελευταίο σχόλιο σας.
Παράθεση
0 # Zoe Stavrou 08-11-2016 09:57
Κυριε Τσιρίδη,
δεν τίθεται ζητημα συγνώμης. Όπως είπα, δεν ειχα καταλάβει τις θέσεις σας.

Ξέρετε το πιο πάνω κέιμενο δεν γραφτηκε για να δημοσιευτεί, (απλά το αλίευσε η Σταγόνα) αλλά ως status στην προσωπική μου σελίδα στο FB, γι' αυτό και ο τρόπος γραφής είναι διαφορετικός από αυτόν που συνηθίζω, είναι ένα παραμυθάκι, ένος τρόπος που διαλεξα να εξηγήσω ότι ένα μάθημα που το αντικείμενο του δεν βασιζεται στη συνήθη μεθοδολογία της επιστήμης εύκολα αφήνει παραθυράκια να παρεισφρησει σε μεγάλο βαθμό η προσωπικότητα και η ιδιοσυγκρασία του διδάσκοντος.
Τα θρησκευτικά λοιπον, μπορούν να γινουν όπλο στα χέρια αυτού που θέλει να επιβαλει την ατζέντα του.

Ένας πιο ήπιος καθηγητης μπορεί να τα διδάξει προβάλλοντας τα καλά και "αγαπησιάρικα" στοιχεια της θρησκείας και να περασει σχετικά ανωδυνα η ώρα. Ο δάσκαλος είναι ο καλός φυλακας των παιδιών μας, αλλά αν το αντικειμενο διδασκαλίας αφηνει χωρο να τρυπωσουν κακά ζιζάνια ποιος θα τα εμποδισει; Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία του δια στόματος Γλαύκωνα λέει «Γελοῖον γάρ, ἦ δ' ὅς τόν γε φύλακα φύλακος δεῖσθαι» δηλ. «Θα ήταν γελοίο ο φύλακας να χρειάζεται φύλακα». Κι όμως εδώ χρειαζεται.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι τα θρησκευτικά ως μαθημα ομολογίας πιστης δεν έχουν καμια θεση στο σχολειο του οποιου ο κοσμικός χαρακτήρας πρεπει να διαφυλαχθεί παση θυσια. Για όλα τα υπολοιπα υπαρχουν τα κατηχητικα και φυσικα η εκκλησια. Και για να είμαι πιο σαφης ουτε η θρησκειολογία θα εξυπηρετουσε κάτι. Πιο χρησιμο θα ήταν ένα μαθημα καλων τροπων, κοινωνικών δεξιοτήτων, ενθάρρυνσης του εθελοντισμου, κυκλοφοριακης αγωγης, σεξουαλικής αγωγης... είναι ατελειωτη η λιστα. Δεν πασχουμε από θρησκεια στη χωρα μας. Από παιδεία πασχουμε.
Παράθεση
0 # Γ.Τσιρίδης 08-11-2016 07:58
Το "γλυκιά κυρία ...-ίτσα μας" ήταν κριτική για το άρθρο και όχι προσωπικό.
Αυτή η "κριτική" έλεγε πως ήταν ένα άρθρο που "γλύκαινε" (γλυκιά) τις θρησκείες, μιας καλής γυναίκας (...-ίτσα) με την οποία όλοι θα συμφωνήσουμε (μας).
Σε αυτό έφερα αντιρρήσεις (εξ ου και το "φαρμάκι" στο τέλος).

Αν εξελήφθη αλλιώτικα (σαν ενα είδος πολιτισμένου μπούλινγκ) ζητώ συγνώμη. Έκανα αυτή την κριτική όχι γιατί διαφωνώ με όσα γράφατε αλλά γιατί ήθελα να προσθαφαιρέσω κάτι.

Μια ολοκληρωμένη κατάθεση απόψεων είναι φυσικά αδύνατη. Σας είπα εξ 'άλλου ότι δεν διαφωνώ σε γενικές γραμμές με τα γραφόμενα. Ήθελα όμως, επ' ευκαιρία του κειμένου σας, να τονιστεί περισσότερο ότι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από απόψεις (καλής κι ανεκτικής θρησκείας ή σκληρού εθνικισμού) εκείνο που μετράει στην ψυχή του παιδιού είναι η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ του δασκάλου περισσότερο από τα λόγια του.
Θα μπορούσε ένας αυταρχικός δάσκαλος να τους μιλούσε με σκληρό τρόπο για ανεκτικότητα κι ένας γλυκός καθηγητάκος να τους μιλούσε τρυφερά για το έθνος.

Στο ενδεχόμενο ερώτημα αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό, η δική μου απάντηση είναι ναι.
Παράθεση
0 # Zoe Stavrou 07-11-2016 15:34
Παραθέτοντας Γ.Τσιρίδης:
Ώστε το νόημα της χριστιανικής θρησκείας και κάθε άλλης θρησκείας είναι να ανοίγουμε τις αγκάλες μας και φυσικά η αγάπη και λοιπά και λοιπά, ε; ναι, ε;

Και γιατί να καταργηθεί γλυκιά κυρία Ζωίτσα μας το μάθημα των θρησκευτικών και της θρησκειολογίας, αφού για αγκαλιές και αγάπες μιλάνε οι θρησκείες;

Καλύτερα με τον χρυσαυγίτη δάσκαλο, έτσι πιο πολλά παιδιά θα φτύσουν το φαρμάκι!


Kύριε Τσιρίδη,

με μεγάλη χαρά θα σας παραθέσω τα επιχειρήματά μου και θα μπω σε διάλογο μαζί σας, όταν και εσείς αναπτύξετε το σκεπτικό σας με σαφήνεια, να καταλαβω τις ενστάσεις σας επι του άρθρου και θα επανέλθω με τις δικες μου τοποθετήσεις.
Χωρίς "γλυκειά" μου, και "Ζωίτσα" μου, την επόμενη φορά, αν θέλετε, γιατι δεν γνωριζόμαστε και δεν είμαι σίγουρη πώς να τα εκλάβω..
Σας ευχαριστώ για το χρόνο που διαθέσατε.
Παράθεση
0 # Γ.Τσιρίδης 07-11-2016 14:11
Ώστε το νόημα της χριστιανικής θρησκείας και κάθε άλλης θρησκείας είναι να ανοίγουμε τις αγκάλες μας και φυσικά η αγάπη και λοιπά και λοιπά, ε; ναι, ε;

Και γιατί να καταργηθεί γλυκιά κυρία Ζωίτσα μας το μάθημα των θρησκευτικών και της θρησκειολογίας, αφού για αγκαλιές και αγάπες μιλάνε οι θρησκείες;

Καλύτερα με τον χρυσαυγίτη δάσκαλο, έτσι πιο πολλά παιδιά θα φτύσουν το φαρμάκι!
Παράθεση
0 # zoe stavrou 09-10-2016 16:20
Παραθέτοντας Οδυσσέας Κουντουπίδης:
Όμορφο, γλυκό άρθρο με νηφάλιες και καθαρές θέσεις στο σοβαρότατο θέμα του μαθήματος των θρησκευτικών. Υπάρχουν και τα δυο είδη των θεολόγων που αναφέρεις κι ας διαλέξει η μαθητική κοινότητα ποιο απ' τα δύο προτιμά. Δεν θα είναι καθόλου δύσκολο. Ξεχωρίζουν οι μεν απ' τους δε ακόμα και στα διαλείμματα. Οι πρώτοι βέβαια που πρέπει να επιλέξουν, για να μην πω οι μόνοι, είναι οι ΜΑΘΗΤΕΣ και όχι το Υπουργείο παιδείας, οι γονείς, ή η εκκλησία. Και να είσαι σίγουρη ότι αυτοί θα διαλέξουν το σωστό.
Καλώς όρισες στη "Σταγόνα"!


Καλημέρα! Σας ευχαριστώ πολύ και για το σχόλιο επί του κειμένου και για το θερμό καλωσόρισμα!
Παράθεση
+1 # Οδυσσέας Κουντουπίδης 09-10-2016 08:37
Όμορφο, γλυκό άρθρο με νηφάλιες και καθαρές θέσεις στο σοβαρότατο θέμα του μαθήματος των θρησκευτικών. Υπάρχουν και τα δυο είδη των θεολόγων που αναφέρεις κι ας διαλέξει η μαθητική κοινότητα ποιο απ' τα δύο προτιμά. Δεν θα είναι καθόλου δύσκολο. Ξεχωρίζουν οι μεν απ' τους δε ακόμα και στα διαλείμματα. Οι πρώτοι βέβαια που πρέπει να επιλέξουν, για να μην πω οι μόνοι, είναι οι ΜΑΘΗΤΕΣ και όχι το Υπουργείο παιδείας, οι γονείς, ή η εκκλησία. Και να είσαι σίγουρη ότι αυτοί θα διαλέξουν το σωστό.
Καλώς όρισες στη "Σταγόνα"!
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση