Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016 10:53

Τα σκουπίδια στην πόλη μας ως δημόσιος κίνδυνος

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Γύρισα από τη Βουλγαρία μετά το δεκαπενταύγουστο και έπεσα στους βρωμερούς μας κάδους. Απελπίστηκα.

Η Βουλγαρία είναι ένα πολύ φτωχό κράτος που εξαθλιώθηκε στη δεκαετία του '90 και προσπαθεί από τότε με νύχια και με δόντια να επιβιώσει.
Το 2015, επίσημα, είδε ότι ο πληθυσμός της μειώθηκε σημαντικά. Μετανάστευση η βασική αιτία και φυσικά συνεχίζει να μειώνεται όπως λένε, διότι η φτώχεια είναι παρούσα και είναι μεγάλη. 
 
Από τις περιγραφές του Έλληνα ξεναγού θυμήθηκα εν μέρει τα δικά μας. Είμαστε πολύ διαφορετικοί λαοί βέβαια. Ακόμα και σήμερα είναι φανερό ότι η παρουσία των Ελλήνων σε προηγούμενους αιώνες, εκπέμπει ομορφιά. Όμως όπου και να πήγα αυτές τις μέρες στη Βουλγαρία όλα ήταν πεντακάθαρα. Η Σόφια πλένει τους δρόμους της με νερό και σαπούνι. 
Εμείς γιατί εκπέμπουμε μια τέτοια εξαθλίωση με τη βρώμα μας;
Στήν Αθήνα, δρομάκια στο κέντρο βρωμάνε σκουπιδίλα - κατρουλίλα.
Αλλά και εμείς εδώ στο  Κερατσίνι - Δραπετσώνα βρωμάμε.
Οι κάδοι δεν είναι να τους πλησιάζεις. Η μπίχλα, σε στρώματα πάνω τους.
Δεν έχουν πλυθεί ποτέ;
Αλλά και οι χώροι κοντά στους κάδους. Απελπισία. Σιχαίνεσαι να πατήσεις.
Τα απορριμματοφόρα, χαλασμένα, τρύπια, ρίχνουν ένα βρωμερό χυμό που ρέει και απλώνεται στην γύρω περιοχή. 
Και λέω:
Είμαστε μια χώρα που πάει στον πάτο. Κοντεύουμε να γινούμε σαν τους Βούλγαρους.
Ο Δήμαρχος μας όμως, η Περιφερειάρχης, που είναι καλύτεροι, γιατί επιτρέπουν να εκπέμπουμε - κράζουμε την εξαθλίωση μας;
Ας βγαίνει η υδροφόρα να ρίχνει νερό και σαπούνι - όπως οι Βούλγαροι - εκεί στις περιοχές των κάδων που εγκυμονούν χολέρα. 
Και τόσο δύσκολο είναι να μαζεύουν περιοδικά τους κάδους για πλύσιμο;
Είναι ντροπή να διατυμπανίζουμε το χάλι μας.
Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016 07:43

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση