Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016 14:48

Και θα ζήσουν οι Βρετανοί καλά κι εμείς οι υπόλοιποι καλύτερα;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ευχόμαστε ολόψυχα καλό ταξίδι στο Νησί της ομίχλης και το καλύτερο δυνατό μέλλον για τους εργαζόμενους στην χώρα αυτή που μια βροχερή καλοκαιρινή μέρα κατέκτησε την ανεξαρτησία της από την αντιδημοκρατική γραφειοκρατία των Βρυξελλών και απελευθερώθηκε από το βαρίδι της Ε.Ε. Κι αυτά τα κατέκτησε μέσα από τις κάλπες χύνοντας μόνο το αίμα της νεαρής βουλευτίνας των Εργατικών Κοξ, υπέρμαχο της παραμονής στην Ε.Ε που δολοφονήθηκε από έναν Βρετανόψυχο της άκρας δεξιάς.

 

Μια οριακή πλειοψηφία ( 52% - 17.410.742) αποφάσισε ηρωική έξοδο και με το ρίσκο να αποχωρήσουν από τη Βρετανία η Σκωτία και η Βορ.Ιρλανδία, κόντρα στο ρεύμα των Ευρωπαίων που πιστεύουν ότι η ισχύς ανάμεσα στις υπερδυνάμεις των Η.Π.Α και της Κίνας στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας βρίσκεται εν τη ενώσει τους ακόμα κι όταν νερώνουν το κρασάκι τους κάθε που η αλληλεγγύη τους συμφέρει κι είναι στo φόρτε της. 

Είναι άραγε καλύτερα έτσι; Αυτό που οπωσδήποτε περνάει από το μυαλό του καθενός μας είναι πως σε μια συμμαχία αν οι λαοί κλωτσάνε ότι και να λένε οι πολιτικές ηγεσίες τους δεν βοηθάει, δεν δουλεύει σε βάθος υπέρ της ένωσης. Γι'αυτό ίσως και να αποδειχτεί ότι εν τέλει είναι προς το συμφέρον όλων μας αυτό το διαζύγιο, ιδιαίτερα με μια χώρα που ποτέ της δεν πήρε ζεστά την ιδέα της ευρωπαϊκής ένωσης.

Για να λέμε την αλήθεια είναι παρακινδυνευμένο να προχωρήσει, ακόμα και ο πιο καλά πληροφορημένος, σε ασφαλείς εκτιμήσεις για το μεσοπρόθεσμο αύριο τόσο της Ε.Ε όσο και της πέμπτης μεγαλύτερης οικονομίας στον κόσμο Βρετανίας, που το ποσοστό της στο ΑΕΠ της Ε.Ε αγγίζει το 1/6. 

Η αυθόρμητη εκτίμηση ενός μέσου Ευρωπαίου πολίτη θεωρώ ότι θα τείνει να ισχυριστεί πως το πιο πιθανόν είναι να καταλήξει η Βρετανία ακόμα περισσότερο της προσκολλήσεως στο άρμα των Η.Π.Α, όταν θα κουραστεί να ταξιδεύει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα των νοσταλγών των περασμένων μεγαλείων της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας τους. Όσο για την αποδυναμωμένη επί του παρόντος Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πολύ πιθανόν να οδηγηθεί συν τω χρόνω σε μια οριακά θεσμική αντιπαλότητα με άγνωστη κατάληξη, ανάμεσα στην νεοφιλελεύθερη Γερμανική συμμαχία και τους υπόλοιπους, που θα σηκώνουν εν θερμώ τη σημαία είτε του ευρωσκεπτικισμού είτε της ιδέας για την πολιτική ομοσπονδία των κρατών που θα απομείνουν στην Ε.Ε.

Πάντα όμως υπάρχουν πράματα που μας συνοδεύουν πέρα από την πολιτική και την συγκυρία. Κι αυτά έχουν να κάνουν με το πολιτισμικό στίγμα του καθενός μας. Γι'αυτό αναφέρω εδώ και ως φόρο τιμής επίσης, όσους κατά περιόδους Βρετανούς μου άρεσαν φέρνοντάς με όπως πιστεύω κοντά στον εαυτό μου, επιλέγοντας κάποιες εμβληματικές φιγούρες του πολιτισμού τους που έχω υπόψη μου. Έχουμε και λέμε λοιπόν, Μπήτλς, Ρόλινγκ Στόουνς και Κινκς για διαφορετικούς περίπου λόγους, Τζούλι Κρίστι και Βανέσα Ρεντγκρέιβ για σίγουρα διαφορετικούς λόγους, όπως και τους Σην Κόνερη και Πήτερ Ο' Τούλ, καθώς και την Γιουνάιτεντ με τη Λίβερπουλ για τους ίδιους πάνω κάτω λόγους του ρωμαλέου ποδοσφαίρου, το αντιαυταρχικό σχολείο του Σάμερχιλ και τα Κέιμπριτζ/ Οξφόρδη για εντελώς διαφορετικούς λόγους και τους δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κόε και Όβετ που ο καθένας τους ήταν η αφορμή για να ξεπερνάει ο άλλος τον εαυτό του. Θα αναφέρω επίσης τον Κεν Λόουτς και τον Άλφερντ Χίτσκοκ για τους μέρα με τη νύχτα αλλά εξ ίσου γοητευτικούς λόγους κινηματογραφικής θεώρησης του κόσμου, τον Νεύτωνα και τον Δαρβίνο, τον Μπέρτραντ Ράσελ, τον Άλαν Τιούρινγκ και τον Στήβεν Χώκινγκ για την επαναστατική επιστημονική τους σκέψη, τον Σαίξπηρ και τον Πίντερ, τον Μπάυρον, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Τ.Σ Έλιοτ και τον Ντίλαν Τόμας, τον Ντίκενς και τον Όργουελ, τον Φράνσις Μπέικον και τον Λούσιαν Φρόυντ, όλους για τους ίδιους λόγους του υψηλού καλλιτεχνικού έργου τους.

Ελπίζω πως στις επόμενες δεκαετίες μετά την κρίση του διαζυγίου η αλληλοεπίδραση των Βρετανών με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους σε όλα τα πεδία να κερδίσει την σπασμωδική τάση έλξης - απώθησης που μάλλον σε πρώτη φάση αυθόρμητα θα κυριαρχήσει. Και το ελπίζω όταν υιοθετώ την αισιόδοξη πλευρά μου που νομίζει ότι τόσο από τη  μια μεριά της Μάγχης όσο και από την άλλη ζουν και εργάζονται άνθρωποι που κουβαλούν στις ψυχές τους σπουδαίους πολιτισμούς. Πολίτες που επηρεάζονται από τις διαπροσωπικές τους σχέσεις και που επιτρέπουν σε ότι καλύτερο έχουν να αναζωογονεί τις κοινωνίες τους τιμώντας κανόνες και αρχές και δικαιώματα που διαμόρφωσαν μέσα στους αιώνες κι επέλεξαν να διέπουν τις αναμεταξύ τους κοινωνικές σχέσεις, όπως και τις σχέσεις με το κράτος τους.

Αλλά λίγο μετά διαβάζοντας μία σύνοψη των σχέσεων Βρετανίας - Ευρώπης (  εδώ  ) θυμήθηκα διαχρονικές αθλιότητες και με κυρίευσε η αίσθηση πως οι Βρετανοί είναι σαν εκείνες τις γκομενίτσες που με τις παραξενιές τους και τα κολλήματά τους κάνουν ότι είναι δυνατόν δίνοντας λίγα να κερδίζουν πολλά, με κλασσική περίπτωση αυτή της στυγνής αποικιοκρατίας τους και έτσι από μια άποψη χαίρομαι που επιτέλους δε θα μας τα πρήζουν με τα βέτο τους και με τις ειδικές συμφωνίες τους και με τις ύπουλες και αδίστακτες πολιτικές τους - δες Απελευθέρωση και Κύπρος.  

Στο δια ταύτα της τρέχουσας καθημερινότητας, παρόλο που το καταλαβαίνω πως αρκετά πράματα θα αρχίσουν σιγά σιγά να αλλάζουν, δίχως όμως να είναι ακόμα φανερό προς ποια κατεύθυνση θα γίνει αυτό και αν θα τεθούν επιτακτικά επί τάπητος τα θέματα της λιτότητας και της ανεργίας, το "ούτε κρύο ούτε ζέστη" είναι το ρεζουμέ αυτού του δημοψηφίσματος όπως το εισέπραξα μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες. Σίγουρα όταν μία συνήθειά μας παύει να ισχύει και μάλιστα όχι εξ αιτίας δικών μας επιλογών, αυτό έχει κάτι το απειλητικό και εγκυμονεί κινδύνους. Αλλά η ιστορία μας διδάσκει πως το τι μέλλει να προκύψει εξ αιτίας ενός χωρισμού δεν είναι από χέρι πάντα εις βάρος των διαζευγμένων ακόμα και αν κάποιοι απ'αυτούς είναι οι αδύναμοι κρίκοι. Και που ως γνωστόν, εξαρτάται, έστω και κατά το ελάχιστον, και από τη στάση που θα κρατήσουν στις νέες συνθήκες, στις προκλήσεις των καιρών που έρχονται με βήμα ταχύ.  

Στη φωτογραφία ο Βρετανός πρωθυπουργός της κυβέρνησης των Τόρηδων Ντέιβιντ Κάμερον με τη σύζυγό του, ο οποίος δήλωσε σήμερα το πρωί πως θα παραμείνει ως πρωθυπουργός μέχρι τον Οκτώβριο. 

Τελικά αποτελέσματα κατα περιοχές.

Regional results
  • Scotlandremain62%
  • Walesleave52.5%
  • Northern Irelandremain55.8%
  • Londonremain59.9%
  • Rest of Englandleave57%
Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016 20:12
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

+1 # sofia mixailidou 27-06-2016 13:39
φιλακια
Παράθεση
0 # Ιγνατιάδης Λάκης 26-06-2016 15:12
Σοφία, όταν κάποιος γνωστός μας, φίλος μας, γείτονας, συνάδελφος, συγγενής, συναγωνιστής, γράφει την προσωπική του άποψή του για ένα θέμα αρκετά σημαντικό, τότε θεωρώ ότι το καλύτερο είναι να επιχειρηματολογούμε κι εμείς με την ας πούμε δική μας άποψη, με τις δικές μας σκέψεις. Φυσικά και δεν είναι κακό να στοιχιζόμαστε πίσω από την άποψη κάποιου άλλου, άγνωστου. Αλλά στην περίπτωση αυτή προσωπικά δεν μου βγαίνει να ασχοληθώ με την άποψη του τρίτου ανθρώπου. Όπως και δεν ασχολήθηκα. Όσο για την ηλικία, παίζει κι αυτή ένα ρόλο, γιατί και μιλώντας για συνομήλικους, έχουν νόημα οι κοινές πάνω κάτω εμπειρίες και το τραπέζι που διαμορφώνουν και ιδιαίτερα αν αυτοί έχουν δει πολλά τα μάτια τους.
Παράθεση
+1 # sofia mixailidou 26-06-2016 14:30
Λακη ,λυπάμαι που θα σε λυπησω , το θεμα δεν είναι ηλικιακο ,αλλα βαθυτατα πολιτικο. Και όταν η δικη μας αποψη συμφωνει με την πολιτικη αποψη καποιου η,καποιων δεν είναι κακο να την μεταφέρουμε. Κακο είναι να παπαγαλίζουμε καποια τσιτατα και[ κλισε ] αναλυσεις τα οποια μας εχουν γινει δευτερη φυση και είναι δυσκολο να τα διακρίνουμε από την δικη μας φωνη που σαυτη την ηλικια θα επρεπε να είναι ξεκαθαρη. Θελει αρετη και τολμη η ελευθερια.
Παράθεση
0 # Μανόλης Γλαμπεδάκης 25-06-2016 14:55
Παραθέτοντας Ιγνατιάδης Λάκης:
Αυτά που αναφέρω στην αρχή είναι αυτά που οι υποστηριχτές του Brexit ζητούσαν. Ηρωικό ήταν σε σχέση με τις πιέσεις που δέχτηκαν αδύναμα στρώματα από τις περισσότερες κατεστημένες δυνάμεις, αυτές που δεκαετίες τους εξέφραζαν. Αυτό με τις ηλικίες συμφωνώ πως είναι μία σημαντική παράμετρος, αλλά με ποια κριτήρια να αποφασίσεις ότι δίκαιο θα έχουν τελικά οι νέοι και όχι οι γέροι; Τέλος δε θέλησα σ'αυτό το άρθρο να δείξω το "σωστό" και να στηλιτεύσω το λάθος. Προσπάθησα όσο μπορώ να απλώσω τον τραχανά και να δώσω στοιχεία που βοηθούν τον αναγνώστη να καλύψει τα κενά του άρθρου. Αυτοί οι παντογνώστες που ξέρουν το καλό και το κακό με απωθούν. Το κακό είναι πως διαμορφώθηκα μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον και ως εκ τούτου δεν είμαι τόσο διαφορετικός όσο θα ήθελα.

Η εισαγωγή με μπολντ δείχνει να είναι η δική σου εκτίμηση. Αν έκανα λάθος συγνώμη. "Σοφό" αν και όχι τόσο "ηρωικό" ίσως θα ήταν να σκεφτεί ο καταπιεσμένος τις παπαριές του Φάρατζ πριν την κάλπη, για να μην τον ακούει τώρα να δηλώνει ότι έλεγε παπαριές.
Παράθεση
0 # Ιγνατιάδης Λάκης 25-06-2016 13:27
Αυτά που αναφέρω στην αρχή είναι αυτά που οι υποστηριχτές του Brexit ζητούσαν. Ηρωικό ήταν σε σχέση με τις πιέσεις που δέχτηκαν αδύναμα στρώματα από τις περισσότερες κατεστημένες δυνάμεις, αυτές που δεκαετίες τους εξέφραζαν. Αυτό με τις ηλικίες συμφωνώ πως είναι μία σημαντική παράμετρος, αλλά με ποια κριτήρια να αποφασίσεις ότι δίκαιο θα έχουν τελικά οι νέοι και όχι οι γέροι; Τέλος δε θέλησα σ'αυτό το άρθρο να δείξω το "σωστό" και να στηλιτεύσω το λάθος. Προσπάθησα όσο μπορώ να απλώσω τον τραχανά και να δώσω στοιχεία που βοηθούν τον αναγνώστη να καλύψει τα κενά του άρθρου. Αυτοί οι παντογνώστες που ξέρουν το καλό και το κακό με απωθούν. Το κακό είναι πως διαμορφώθηκα μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον και ως εκ τούτου δεν είμαι τόσο διαφορετικός όσο θα ήθελα.
Παράθεση
-1 # Μανόλης Γλαμπεδάκης 25-06-2016 12:45
Λάκη, κάποιες αποστροφές της εισαγωγής σου μου χαλούν την διάθεση να πω ότι μου αρέσει η τοποθέτηση σου. «…κατέκτησε την ανεξαρτησία της από την αντιδημοκρατική γραφειοκρατία των Βρυξελλών και απελευθερώθηκε από το βαρίδι της Ε.Ε…»
Είναι έτσι; Ή μήπως η πράγματι προβληματική και γραφειοκρατική λειτουργία ενός τεράστιου μηχανισμού λειτούργησε σαν άλλοθι για να γίνουν εύπεπτα εθνικιστικά και λαϊκιστικά συνθήματα; Στα όρια του φασισμού ο λαϊκιστής Φάρατζ, φυσικός και φανερός ηγέτης του leave χάιδευε αυτιά ότι η συνεισφορά της Βρετανίας στον Ευρωπαϊκό προϋπολογισμό (350 εκατ. Στερλίνες την βδομάδα) θα διατεθούν πια στο σύστημα υγείας της Βρετανίας. Θα κοπούν εντελώς οι μετανάστες που η γραφειοκρατία των Βρυξελών υποχρέωνε την Βρετανία να δεχτεί. Θα μειωθεί μέχρι εξαφανίσεως η αυτονόητη εισροή Ευρωπαίων εργαζομένων. «Θα επισκευάζουν τις λακκούβες στους δρόμους τους, δεν θα χρηματοδοτούν γέφυρες στην Ελλάδα»
Φυσικά δικαίωμα των Βρετανών ήταν η απόφαση της εξόδου και το δικαίωμα είναι σεβαστό. Αλλά όχι και ηρωικό. Μην ταυτίζουμε τον πατριωτισμό με τον απομονωτισμό. Γιατί κι αυτοί θα χάσουν. Και πολλά. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζονται οι αναλυτές.
Τέλος, έχει κάποια σημασία η ηλικιακή ψήφος, ίσως μεγαλύτερη από την γεωγραφική που αναρτάς. Ας την κρατήσουμε γιατί η φαντασίωση της Αυτοκρατορίας δεν είναι πια Εθνική:
18-24: Ψήφισαν κατά 75% παραμονή στην ΕΕ
25-49: Ψήφισαν κατά 56% παραμονή στην ΕΕ
50-64: Ψήφισαν 44% Παραμονή στην ΕΕ
65+: Ψήφισαν 39% Παραμονή στην ΕΕ
Α! να έχουμε στα υπόψιν, ότι το μεγάλο πανηγύρι συμπαράστασης σε όλο τον κόσμο το κάνουν οι ακροδεξιοί. Ίσως έχει την σημασία του.
Παράθεση
0 # Ιγνατιάδης Λάκης 25-06-2016 08:56
Σοφία, το θέμα στην ηλικία μας προπάντων είναι εμείς πως σκεφτόμαστε ένα θέμα και εμείς τι λέμε γι'αυτό. Και φυσικά ουδείς δεν μπορεί να είναι λίγο ή πολύ ανεπηρέαστος απ'όσα λένε και γράφουν οι άλλοι, αλλά το θέμα παραμένει η δικιά μας σύνθεση. Αυτή νομίζω ότι έχει σημασία για μας και για τους άλλους.
Παράθεση
+1 # sofia mixailidou 24-06-2016 20:01
ΑΝΤΙ σχολιου . Σας παραπέμπω στο αρθρο του Αποστολου Αποστολοπουλου, στο[ ΔΡΟΜΟ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ] του περασμενου Σαββατου με τιτλο [ Ιδου η Ρ οδος ].Για τους αριστερούς που παπαγαλιζουν οσα εκπορεύονται από τα Μητροπολιτικα κεντρα των ΗΠΑ και των Βρυξελλων.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση