Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013 08:12

Παραμύθα

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

 

Γυρνάς από δω και από κει, σκιά δεν θα το 'λεγα αλλά ανδρείκελο του εαυτού σου. Η σάρκα στεγνή στο πρόσωπό σου διψάει για ζωή και τα μάτια σου τσούζουν και είναι κόκκινα όπως το πρώτο εκείνο τσούξιμο, εκείνη την πρώτη ματιά που 'χες ρίξει στη ζωή. Θυμάσαι;

Τρύπια τα χέρια σου, τρύπιο το μυαλό σου, τρύπιος κι εσύ. Γεμάτη τρύπες και κενά η ψυχή σου. Τα ρούχα σου αταίριαστα. Ψειρισμένα από τις μόδες που περάσανε. Αλλά πάντα θα θυμάμαι τη μυρωδιά σου. Μούχλα, μύριζες μούχλα, φίλε μου. Λες και μούχλιασε η ψυχή σου εκεί μέσα να κάθεται να βλέπει. Σ' αγαπώ, πρεζάκια μου, γιατί είσαι αληθινός. Σ' αγαπώ, γιατί καταλαβαίνω το μεγάλο σου καημό. Τόσα χρόνια να τρυπάς και να αδειάζεις το εγώ σου, τόσα χρόνια να ονειρεύεσαι τον κόσμο σου και να 'σαι εσύ η φωτογραφία του κόσμου μας. Όσο τρέχεις από δω, το εδώ να είσαι. Είναι κρίμα, μεγάλος καημός. Φοβάσαι και ανοίγεις πόρτες και πέφτεις σε λαγότρυπες που όλες καταλήγουν στην Ομόνοια. Λίγη διχόνοια έψαχνες κι εσύ να αγιάσει η ψυχή σου. Λίγο να σε ζηλέψει, λίγο να σε μισήσει, κάπως να σε χλευάσει ο κόσμος μας, να σε τσαντίσει, τέλος πάντων, να πάρεις το θάρρος να τον στείλεις στο διάολο. Όμως όχι, όσες σύριγγες και να στρώσεις να κοιμηθείς, από κάτω τους πάντα θα είναι τα πλακάκια της πλατείας. Το 'ξεραν ότι θα έρθεις, γι' αυτό την έβγαλαν Ομόνοια.

Πατώντας  εδώ  μπορείτε ν'ακούσετε ένα όμορφο ελληνικό τραγούδι.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 09 Απριλίου 2013 11:59

Τελευταία άρθρα από τον/την Maria-Anna LoveDove

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ονομαστική εορτή Έχω βγάλει πόρισμα »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση