Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015 15:59

Ο Εμφύλιος και οι σημερινές συνθήκες

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο Αύγουστος του 1949 σηματοδότησε τα τελευταία σπαράγματα ενός κινήματος βγαλμένου από τα τρίσβαθα και τα αποθέματα του νου και της καρδιάς του λαού μας. Η λήξη του Εμφύλιου, ως κύκνειο άσμα του εθνοκοινωνικού του αγώνα και  διακυβεύματος, ήταν ένα πολύ σοβαρό και κρίσιμο δραματουργικό κομμάτι στο νεοελληνικό προτσές και είναι ανεπίτρεπτο να αφήνεται στην παραχάραξη των νικητών, πολύ περισσότερο, αφού είθισται μέχρι σήμερα να συγκαλύπτει και να εξωραΐζει τα δρώμενα της πιο διεφθαρμένης και ξενόδουλης πλευράς της κοινωνικής μας συγκρότησης και ιεραρχίας, στο όνομα και τη συνευθύνη μιας ανώριμης και μυωπικής ηγετικής του συνέχειας.

Δυστυχώς για τούτο και για την κοινωνικοοικονομική μας μετεξέλιξη, ...το ΚΚΕ και η ιδεοληπτική αριστερά έχουν αγκιστρωθεί από χρόνια στη διάσωση της διαχρονικής τους γραφειοκρατίας και ιδεοληψίας, παρά στην ιστορική πείρα και στα διδάγματα για τη διαμόρφωση ενός ώριμου και επωφελούς για το λαό ηγετικού προφίλ.

Είναι ιστορικό και κοινωνιολογικό λάθος να γίνεται επεξεργασία στα ντοκουμέντα της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφύλιου υπό το πρίσμα της ηγετικής κλίκας των νικητών ή των νικημένων, ως να επρόκειτο για αληθινούς εκφραστές του λαϊκού μας βίου και της αυθεντικής του καθημερινότητας.

Στην πραγματικότητα το προτσές και το αποτέλεσμα εξελίχθηκαν σε αντίθεση συμφερόντων εξωγενών του κινήματος, που στη δίνη τους σύρθηκε ο ελληνικός λαός, ως σάκος του μποξ, όπως συμβαίνει πάντα στις συγκρουσιακές κοινωνίες, όταν βρίσκονται σε κρίση και με το λαό χωρίς πραγματική ή αξιόπιστη ηγεσία.

Εν πάση περιπτώσει, από τον Απρίλη του 1941 και μετά ο λαός μας* εγκαταλελειμμένος και προδομένος από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία του ανασυντάχθηκε, υπό συνθήκες κατοχής, κάτω από τις οργανωτικές πρωτοβουλίες και τις μορφές πάλης, που του πρότεινε το απολειφάδι του ΚΚΕ, μετά το φίλτρο των εσωτερικών του διαιρέσεων και της μεταξικής βαρβαρότητας και απολυταρχίας.

Η ιδιομορφία και οι συνθήκες προφανώς του αγώνα επέβαλαν τότε, στους εν λόγω σχηματισμούς ως αδήριτη πολιτική κατεύθυνση, την αφομοίωση και αποτύπωση της πολιτικής πραγματικότητας, όπως την όριζε η ελεύθερη και ώριμη βούληση των αγωνιστών τους, δηλαδή ως ανάγκη διεξαγωγής ένοπλου λαϊκού απελευθερωτικού αγώνα.

Και ήταν αυτό ακριβώς το ζωοφόρο θερμό στοιχείο, η λαϊκή ψυχή και ο νους, που τροφοδότησε το σχήμα και το ιδεολόγημα του ΕΑΜ ΕΛΑΣ και έπλασε το έπος της Εθνικής Αντίστασης, μέχρις ότου να εκφυλιστεί το εν λόγω κίνημα,  να γίνει μπούμερανγκ στα επόμενα χρόνια από την αμφιλεγόμενη ηγεσία του παρελκύοντας το σε μια στείρα και αδιέξοδη γραφειοκρατία, χωρίς τούτο να ανδρωθεί ποτέ, αφού στην ωριμότητα των συνθηκών και της καθημερινότητας αντιπαρατάχθηκε η συγκυρία των κομματικών συσχετισμών και η κύρια κοινωνική αντίθεση μετατοπίστηκε σε ένα καιροσκοπικό παζάρι νομής.

Το παραπάνω αφήγημα για τη μήτρα του αντιστασιακού μας έπους με αφορμή την επέτειο της λήξης του Εμφύλιου, πέρα από τις επισημάνσεις για το ιστορικό ηθοπλαστικό και ηγετικό έλλειμμα, είναι επίσης επίκαιρο για τις μέρες μας και υποδείχνει την ανάγκη οργανωτικής πρωτοβουλίας, μορφής και ιδεολογίας, που απαιτούν οι νέες συνθήκες και οι αιτίες της σημερινής κρίσης, προκειμένου να ξεπεραστεί η ανίατη σαπίλα του πολιτικού μας συστήματος και επίσης η παιδική ασθένεια, η ιδεοληψία, του αριστερού ριζοσπαστισμού. Να υποκατασταθεί ο καιροσκοπισμός της πολιτικής διαχείρισης, από το λαό, ως αναντικατάστατο ιστορικό πολιτικό υποκείμενο.

Σήμερα ο λαός στενάζει από την αναξιοπιστία ή ιδεοληψία της πολιτικής του ηγεσίας, που παρά την κρίση φαντάζει αλώβητη και έτοιμη να μεταβιβάσει πάλι τα απότοκα του σφετερισμού και της υστεροβουλίας της στον ανύποπτο λαό μας. Γι` αυτό το λόγο είναι ανάγκη πρώτα απ` όλα να σχηματισθεί πολιτικός χώρος για τις  κοινωνικοοικονομικές μας ανάγκες, όπως για παράδειγμα η αντιμετώπιση της ανεργίας και με το ανάλογο ήθος, όπως ο μακροπρόθεσμος και αξιόπιστος σχεδιασμός, ώστε το πολιτικό κεφάλαιο που θα προκύψει νάχει αξιοπιστία και διασφαλισμένο προσανατολισμό.

Με την ευκαιρία θα ξαναανακαλέσω επικουρικά το απόσταγμα της πολιτικής μου διαδρομής και εμπειρίας ..."ο απεγκλωβισμός και η αποστασιοποίηση από την αυταπάτη της υπαρκτής "αριστεράς" και η ηθική και πολιτική ανασυγκρότηση σχετικού φορέα από τα σπλάχνα, τα διδάγματα και την πραγματικότητα του λαού μας, με αυτοπεποίθηση, αλλά χωρίς τυχοδιωκτικές εκτροπές και περιπέτειες, με ορθολογισμό κι εργατικότητα, χωρίς μικρομεγαλισμούς και μονομέρειες, είναι εκ των ουκ άνευ για την κοινωνία μας συνολικά"!

 …........

*Το παρακάτω απόσπασμα από το "Μυθιστόρημα" (1935) του Σεφέρη και το οποίο έχει μελοποιήσει ο Μαρκόπουλος, αντανακλά τη βαθιά απαισιοδοξία στη λαϊκή ψυχή για το υπαρκτό κοινωνικό της μόρφωμα, αλλά αυτή η απαισιοδοξία δεν είναι ρομαντική. Ο Ανδρέας Καραντώνης γράφει πως “στην αόριστη κι εντελώς υποκειμενική απαισιοδοξία των νέων ποιητών εκείνης της εποχής, ο Σεφέρης αντιτάσσει μια αντικειμενική και καθαρά ελληνική απαισιοδοξία."

Και τελειώνοντας την κριτική του για το εν λόγω “Μυθιστόρημα" του Σεφέρη αναφέρει "...η συνειδητή αυτή απαισιοδοξία που πλημμυρίζει ασφυχτικά τα όρια του απόλυτου και απειλεί να τα σπάσει, δεν υπάρχει φόβος να μας μεταδώσει τη διαβρωτική νοσηρότητα και τη μούχλα του Καρυωτακισμού. Κατά βάθος είναι η απαισιοδοξία ενός γερού οργανισμού που δε φοβάται να ψηλαφήσει την αρρώστια του. Έπειτα, είτε το θέλουμε είτε όχι, αποτελεί τη μόνιμη πραγματικότητα της ελληνικής ψυχής, προκαλώντας συχνά τις βίαιες αντιδράσεις που γεννούνε τις μεγάλες εποχές και τα μεγάλα έργα και καθρεφτίζεται σ’ ολόκληρη τη λογοτεχνία μας, απο τα δημοτικά τραγούδια ως την υπερσυνειδητή τέχνη του Σεφέρη, που σ’ αυτόν έλαχε να την αισθητικοποιήσει ποιητικά και να την ανυψώσει σε αντικειμενική θεωρία ζωής".  

 

 Ι

τόπος μας εναι κλειστός, λο βουν
πο
χουνε σκεπ τ χαμηλ οραν μέρα κα νύχτα.
Δ
ν χουμε ποτάμια δν χουμε πηγάδια δν χουμε πηγές,
μονάχα λίγες στέρνες,
δειες κι ατές, πο χον κα πο τς προσκυνομε.
χος στεκάμενος κούφιος, διος με τ μοναξιά μας
διος με τν γάπη μας, διος με τ σώματά μας.
Μ
ς φαίνεται παράξενο πο κάποτε μπορέσαμε ν χτίσουμε
τ
σπίτια τ καλύβια κα τς στάνες μας.
Κι ο
γάμοι μας, τ δροσερ στεφάνια κα τ δάχτυλα
γίνουνται α
νίγματα νεξήγητα γι τν ψυχή μας.
Π
ς γεννήθηκαν πς δυναμώσανε τ παιδιά μας;

τόπος μας εναι κλειστός. Τν κλείνουν
ο
δυ μαρες Συμπληγάδες. Στ λιμάνια
τ
ν Κυριακ σν κατεβομε ν᾿ νασάνουμε
βλέπουμε ν
φωτίζουνται στ λιόγερμα
σπασμένα ξύλα
π ταξίδια πο δν τέλειωσαν
σώματα πο
δν ξέρουν πι πς ν᾿
γαπήσουν.

Πατώντας     εδώ    θα σας εμφανιστεί το βίντεο με το τραγούδι που μελοποίησε ο Γιάννης Μαρκόπουλος το 1973. Πρώτη εκτέλεση Λάκης Χαλκιάς και Μέμη Σπυράτου.

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015 16:41
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ένας κόμπος η χαρά μου Μισητοί μου πολιτικοί »

Σχόλια   

0 # Miltsos@gmail.com 13-09-2015 13:19
Παραθέτοντας :
Είναι ένα ζήτημα, που με στενοχωρεί πραγματικά, γιατί έχει να κάνει με την ύψιστη υποκρισία και το μεγάλο πολιτικό εμπαιγμό πάνω στο ρόλο του λαϊκού στοιχείου, ως διακριτού φορέα, για τα κοινωνικά τεκταινόμενα. Και με τούτο αδικείται ο λαός ή του αποδίδονται ευθύνες, που δεν του αναλογούν, από αγαπητά πρόσωπα.
Ο λαός ως πολιτική ολότητα εμπεριέχει τμήματα διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων, που εκφράζονται από πολιτικά κόμματα «μέσω των οποίων» και «μέσα από τις οργανώσεις τους» ασκεί την εξουσία του, που όμως τούτα είναι καιροσκοπικά συγκροτημένα πάνω σε πελατειακή ιδεολογία και πρακτική... Ολόκληρο και σχόλια στο "Αντώνης Μήλτσος" ανάρτηση 13.6.15 F/B).

https://www.youtube.com/watch?t=1&v=sjWYKkrCe40
Παράθεση
0 # Miltsos@gmail.com 13-09-2015 13:16
Είναι ένα ζήτημα, που με στενοχωρεί πραγματικά, γιατί έχει να κάνει με την ύψιστη υποκρισία και το μεγάλο πολιτικό εμπαιγμό πάνω στο ρόλο του λαϊκού στοιχείου, ως διακριτού φορέα, για τα κοινωνικά τεκταινόμενα. Και με τούτο αδικείται ο λαός ή του αποδίδονται ευθύνες, που δεν του αναλογούν, από αγαπητά πρόσωπα.
Ο λαός ως πολιτική ολότητα εμπεριέχει τμήματα διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων, που εκφράζονται από πολιτικά κόμματα «μέσω των οποίων» και «μέσα από τις οργανώσεις τους» ασκεί την εξουσία του, που όμως τούτα είναι καιροσκοπικά συγκροτημένα πάνω σε πελατειακή ιδεολογία και πρακτική... Ολόκληρο και σχόλια στο "Αντώνης Μήλτσος" ανάρτηση 13.6.15 F/B).
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση