Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015 20:22

Μετά τις εκλογές, το “κενό” πού να βρίσκεται κρυμμένο;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

“ Η κατάρα του κενού και της αδράνειας

που έμελλε να στοιχειώσει

την ατάκτως εριμμένη ζωή

του homo social medialis, όπως το προέβλεψε

ο Μ. Αναγνωστάκης…”

Μαρίνα Κοντού, ελc MAC-Issue321-

 

 

                                                                                 

Τώρα που τελειώσανε τα προεκλογικά και δεν κινδυνεύω να χαρακτηριστώ ότι προπαγανδίζω υπέρ ή ασκώ πολεμική εναντίον κάποιου, θέλω να πω ότι για μια ακόμη φορά, ψηφίσαμε-επενδύσαμε στο κενό.

Θα μού πείτε, κατόπιν εορτής. Ναι, αλλά το κατόπιν εορτής έχει μια θλίψη που μ΄αρέσει  και εκτός αυτού, δείχνει κάπως να έχουν “καθίσει οι μπίλιες».

Από τη μια, λοιπόν, ψηφίσαμε στο κενό του απερχόμενου και του νεκρού, του θρασοφασιστάκια, που λες εσύ, Μανώλη, του θρασύδειλου, που λέω εγώ, κυριολεκτικά σ΄ένα κενοτάφιο,  που ο ίδιος είχε κατασκευάσει κι΄απ΄το οποίο έβγαινε και περιφερόταν σαν φάντασμα ή καλύτερα σαν βρυκόλακας, σκορπώντας τρόμο και έτοιμος και πάλι να πιεί αίμα, αν του δινόταν η ευκαιρία. Πόσο μαζοχιστές πρέπει νάμαστε που τον αφήσαμε να πέσει στα μαλακά!

Από την άλλη, στο κενό ενός δήθεν γεμάτου, νέου, ελπιδοφόρου  που ενώ έχει βελτιώσει το στυλ του, την εικόνα του, την προσοχή και την αυτοκυριαρχία του (έτυχε να τον δω στην Διακαναλική του), δεν μπορεί να κρύψει σ΄όσους βλέπουν και πάρα πέρα την αμηχανία του και τον φόβο ενός παιδιού μπροστά στο κενό, τον “ φόβο του τερματοφύλακα μπροστά  στο πέναλτυ”.

Και βέβαια, ο πρώτος σε απέτρεπε να τον ψηφίσεις, ανατριχίλα σ΄έπιανε, ενώ ο δεύτερος σε ωθούσε να τον αγγίξεις τρυφερά στον ώμο και να του πεις: Μη φοβάσαι, εμείς είμαστε εδώ, είμαστε όλοι εδώ.

Η εικόνα του άλλαξε στο διάγγελμα της νίκης, σα νάχαν πάρει τα μυαλά του αέρα, φάνηκε και η χαρά δεν τον άφησε να κρύψει και μια μικρή αλλαζονεία, οπότε μπορεί η προεκλογική εικόνα της σοβαρότητας και της αυτοκυριαρχίας, με τον αποκάτω φόβο να “παιζότανε” ή έχουμε να κάνουμε με δύο όψεις (το λιγότερο), δύο προσωπεία. ΘΑ δείξει.

Ενώ ο άλλος, συνεχίζοντας τον βαμπιρισμό του, εμφανίστηκε με ένα κυνικό γέλιο στην αρχή που στη συνέχεια έγινε να τον κλαίνε οι ρέγκες.

Επενδύσαμε και σε ενδιάμεσα κενά: μισοζώντανους, μισοπεθαμένους, πεθαμένους εντελώς, νεκραναστημένους, καρικατούρες στημένες, μόνο και μόνο για να αποτελέσουνε την τσόντα σε κάποια κυβέρνηση  και να συνεχίσουνε την ίδια πολιτική της φρίκης, τραγελαφικούς έως και γελοίους ψηφιζόμενους και ψηφίζοντες. Πολύ νέκρα, γενικά.

Ίσως, το πιο «ζωντανό» συναίσθημα των Ελλήνων, τα τελευταία χρόνια να είναι μόνο ο θυμός. Που είναι απορίας άξιον και ποιος ξέρει μέσα από τι υπόγειες  και διαστρεβλωμένες διαδρομές, ανέδειξαν και πάλι ό,τι πιο άσχημο, την Χρυσή Αυγή, σε τρίτο κόμμα.

Τίποτα από όλα αυτά  δεν μπορεί να είναι το «ζωντανό» ζωντανό. Δεν μπορεί να είναι έτσι αυτό. Σε καμία περίπτωση και με κανέναν τρόπο.

Ψηφίσαμε-επενδύσαμε, τέλος, και στο κενό του κενού: λευκό και αποχή. Στο πρώτο κι΄εγώ. Και ξέρω ότι για τέσσερα(;) χρόνια, θα κουβαλάω την τύψη και την ενοχή  που δεν πήρα θέση, όμως δεν μπορούσα και να πάρω, γιατί δεν έχουμε χάσει όλοι τη μνήμη μας σ΄αυτή την χώρα και το έργο αυτό, τόχουμε ξαναδεί και ξαναπαίξει και μάλιστα πολλές φορές με τον Αντρέα και με το ΠΑΣΟΚ. Μακάρι αυτή τη φορά, να είναι διαφορετικά και όλα να γίνουν αλλιώς και να συμβεί η περιπόθητη αλλαγή, όμως μερικοί έχουμε γίνει άπιστοι Θωμάδες και περιμένουμε πρώτα να δούμε και μετά να πιστέψουμε.

Δεν θα κρύψω, ότι αμφιταλαντεύτηκα κιόλας, ανάμεσα στο λευκό και τον Γκλέτσο, γιατί είναι «αντράκι» και γιατί έχει δοκιμαστεί επιτυχώς, έστω και στον μικρό Δήμο της Στυλίδας και γιατί οι επαγγελματίες πολιτικοί, μού βγάζουν πιά μια απέχθεια, και εν τέλει είναι και «ωραίος» και «ερωτεύσιμος», ακόμα,  που σημαίνει ότι είναι και ικανοποιημένος κι΄αυτό με κάνει να τον εμπιστεύομαι περισσότερο από τους  άλλους, εφόσον υπάρχουν και οι υπόλοιπες προϋποθέσεις, γιατί έχει λιγότερα απωθημένα.

Οι σκέψεις για τον Γκλέτσο, μ΄έκαναν να ανατρέξω και στις προσωπικές μου σχέσεις με τους οπαδούς των κομμάτων, όπως είχαν διαμορφωθεί από την Μεταπολίτευση και πέρα, όπου φλέρταρα με ρηγάδες, ενώ ερωτευόμουνα κνίτες και στο τέλος έκανα σχέση με πασόκους, γιατί ήταν πιο αποτελεσματικοί. Και είχα από τότε καταλάβει, ότι και η σχέση των τριών αυτών κομμάτων με την εξουσία ήταν ακριβώς, όπως και η δικιά μου σχέση μαζί τους: Το Κ.Κ.Ε. εσωτ. μιλούσε μόνο για την εξουσία, μπλα, μπλα , μπλα και μπλα, μπλα, μπλα, ώρες ατελείωτες, το Κ.Κ.Ε. παρέμενε πάντα ένας «ιδανικός κι΄ανάξιος  εραστής», ενώ το ΠΑΣΟΚ την καπάκωνε συνεχώς, την εξουσία.

Χάζεψα αρκετή ώρα αυτό το χάος, εντός μου και εκτός μου, που δεν συμαζεύεται όσα χρόνια και να περάσουν και αποφάσισα να ρίξω λευκό.

Και έπεσα από τα σύννεφα, όταν σε μια εκπομπή τηλεοπτική, ένας καθηγητής ψυχιατρικής , ονόματι Στυλιανίδης, προπαγάνδιζε ανοιχτά υπέρ του «καινούργιου», υπάρχουν και τέτοιοι καθηγητές ψυχιατρικής, όπως και σε μια άλλη, ο Στέλιος Ράμφος υπερθεμάτιζε εμμέσως πλήν σαφώς, υπέρ του «παλιού».

Το τρίτο που μού έκανε εντύπωση, την εβδομάδα που πέρασε, ήταν που διάβασα στην ΣΤΑΓΟΝΑ, ότι ο Λάκης δεν νύσταζε, μετά την ομιλία του Τσίπρα και ο Οδυσσέας συμμετείχε περιχαρής σ΄αυτή την συγκίνηση…τι στο καλό…μόνο εγώ δεν μπορώ να συγκινηθώ πιά;

Θέλω να σταθώ ακόμη στο γεγονός ότι η όλη προεκλογική διαδικασία κινήθηκε πάρα πολύ στο διαδίκτυο, καθιερώνοντας ακόμη περισσότερο αυτόν το νέο τρόπο, μέσον, ήθος, αισθητική και αισθαντικότητα ενός απόντος και εικονικού κενού, που σηκώνει πολύ συζήτηση, που κάποια στιγμή πρέπει να γίνει, ακόμη και σ΄αυτό το site.

Και τώρα τι; Σ΄αυτό το απέραντο νεκροταφείο  που έχει μετατραπεί η Ελλάδα , τα τελευταία χρόνια;

Είναι τυχαίο  που έχει επικρατήσει άκρα του τάφου σιωπή και που τίποτα ζωντανό

δεν φαίνεται να κυκλοφορεί;

 

Περιμένουμε να δούμε.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015 04:02

Σχόλια   

0 # Παναγιώτα Αξιώτου 28-01-2015 10:36
Σ΄ευχαριστώ, Λάκη, για την διόρθωση.
Παράθεση
0 # Μανολίτο Στυλ 27-01-2015 21:23
Και μην εχεις τυψεις... ακομα και το λευκο ειναι καλυτερο απο τον Γκλετσο... αν θες μπορεις να εχεις για αυτον που ψηφιζες μεχρι προτινος...
Παράθεση
0 # Μανολίτο Στυλ 27-01-2015 21:07
Τα κεφαλια των νεοελληνων εχουν μετατραπει σε βοθρους... και η αληθεια ειναι οτι προτιμω τους κενους βοθρους απο τους γεματους...
Το προβλημα ειναι οτι αδυνατουμε σαν λαος να αλλαξουμε εγκαιρως... κι ετσι μας προλαβαινουν και αλλαζουν αυτοι... και ο Τσιπρας επρεπε να ειχε ψηφιστει νωριτερα πριν συντηρητικοποιηθει τοσο και φυσικα και με το ΠΑΣΟΚ επρεπε να εχουμε ξεμπερδεψει πολυ νωριτερα... Δυστυχως ο φοβος..,η απολυτοτητα.. και η νεκρικη (πνευματικη) ακαμψια κυριαρχουν στις ζωες μας και αργουμε... αργουμε πολυ...
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση