Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014 12:01

Μονομαχία στο el passport με φόντο τον Θανάση

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Μιλάω στα βουνά για σένα. Για την ομορφιά σου, για τα τοξωτά σου φρύδια

που' ναι σα γεφύρια πέτρινα.

Η απάντηση φθάνει σαν αντίλαλος:

Τα γεφύρια χορταριάζουν.

Κοντεύει μήνας που γι' αυτά τα γεφύρια,

δύο Παρασκευές, ο Θανάσης

Παπακωνσταντίνου κατέβηκε στον Πειραιά, 

έκανε στάση στο Passport,

 

κουβαλώντας μαζί του όλα τα εργαλεία του, το ασβεστοκονίαμα, το κουρασάνι,

όλες τις σφηνοειδείς πέτρες που λάξεψε μία προς μία στη Λάρισα πριν κατέβει

στο λιμάνι και ρίχτηκε στη δουλειά. Πρωτομάστορας  και πετράς ταυτόχρονα!

 

Απ' το πρώτο γεφύρι που πήγε να στήσει απ' το θεμέλιο λίθο ακόμα, κατάλαβε 

τη μεγάλη δυσκολία που τον περίμενε. Σαν αερικό αφουγκράστηκε την

παρουσία μας, την δική μου και του Οδυσσέα, πριν καν μπούμε στην αίθουσα

και προσπάθησε να γεφυρώσει ένα διαχρονικά αγεφύρωτο χάσμα.

Το χάσμα των γενεών.

Είπε: Και να μη καταφέρω να το γεφυρώσω, τουλάχιστον απ'  τις όχθες του

ας περάσει ποτάμι της αγάπης. Έτσι όλα θα γίνουν πιο εύκολα και πιο απλά.

Ίσαμε που θα το διασχίζουμε και με τα ποδάρια. Κάπως έτσι σκεφτότανε,

την ώρα που κούρδιζε και συντόνιζε τα όργανα μέχρι ν' αρχίσει η συναυλία.

 

Εν τω μεταξύ, έξω στη πλατεία Κοραή, γινόταν της κακομοίρας μιας και η ουρά

εκτονωνόταν μετά τη Σωτήρος Διός κι ας ήταν ακόμα η ώρα οκτώμιση.

Τότε ήταν που η αναμονή έγινε προσμονή  και η προσμονή μουρμούρα κι έτσι

άρχισε ένας διάλογος ανάμεσα στις δύο όχθες:

-Τι ήρθαμε ρε Αλέκο από τις οκτώ, αφού οι πόρτες θα ανοίξουν στις εννιάμιση;

με ρώτησε ο Οδυσσέας.

-Τι να κάνω ρε μιάμιση ώρα εδώ απ 'έξω; συνέχισε. Τόση ώρα ορθοστασία;

Θα βρούμε κάθισμα να κάτσουμε; Αυτό το ζευγαράκι ήρθε μετά από μας.

Πώς  βρέθηκε μπροστά μας; Γιατί δεν ανοίγουνε τις πόρτες;

-Να περιμένεις με υπομονή, όπως όλοι. Του απάντησα εκνευρισμένος.

-Σιγά μη περιμένω εδώ. Πάω στη pizzoteca εδώ στη γωνία. Πάω να κτυπήσω

μια πίτσα. Κράτα τη σειρά μας. Θέλεις ένα κομμάτι;

-Δεν θέλω τίποτα, του είπα με μια ενόχληση, που ευτυχώς δεν  την κατάλαβε

αλλιώς η πίτσα θα του καθότανε στο λαιμό.

Δεν άργησε να γυρίσει. Με μπουκωμένο το στόμα και με μια κηλίδα σάλτσα

στην άκρη των χειλιών συνέχισε το ίδιο βιολί.

- Ο σεκιουριτάς στην πόρτα μου είπε, οι πόρτες θ' ανοίξουν δέκα παρά τέταρτο.

Δηλαδή το πρόγραμμα αρχίζει στις εννιάμιση κι οι πόρτες θ' ανοίξουν στις δέκα

παρά τέταρτο; Δηλαδή  να περιμένω τόση ώρα και μετά να τρέχω να βρω θέση,

να τσαλαπατιέμαι και να ταλαιπωρούμαι, για ν' ακούσω τον Θανάση να μου λέει

για το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν;

Δε μου το βγάζετε απ'  το μυαλό, ότι όλη αυτή η γκρίνια δεν προορίζονταν μόνο

για τα δικά μου τ' αυτιά. Απώτερος σκοπός του ήταν να υποκινήσει ξεσηκωμό

της νεολαίας  που περίμενε κι αυτή αδιαμαρτύρητα απ'  τις οκτώ. Κι εκεί τα πήρα.

-Θα σ' ακούσει κανένας και θα νομίζει ότι το κουβάλησα το κακόμοιρο το

γεροντάκι με το στανιό! Μιας και κανείς δεν  ξέρει, ότι το να πηγαίνω ν' ακούσω

Θανάση Παπακωνσταντίνου είναι απόρροια πολυετούς και συστηματικής

πλύσης εγκεφάλου απ' την πάρτη σου.

- Έλα τώρα σταμάτα. Έδειξε μετανοιωμένος.

- Όχι τώρα δεν σταματάω εγώ, ξέσπασα. Μέτρα, Θανάσης στον Βύρωνα,

Θανάσης στο Βεάκειο, Θανάσης στην Ικαρία, Θανάσης στο passport. Δηλαδή

τέσσερις φορές μέσα σε επτά μήνες. Και για θυμήσου πριν χρόνια στο Γκαγκάριν,

όταν μας πρωτοπήγες με τον Κυριάκο. Ν' ακούσουμε Θανάση μας είπες!

Ποιός Θανάσης; σου είπαμε κι οι δυο απορημένοι.

Και τι δουλειά έχεις εσύ στο Γκαγκάριν; Αυτό είναι ορθάδικο, αυτό  δεν έχει

ούτε ένα κάθισμα! Θυμάσαι που εκλιπαρούσαμε να πάμε να φύγουμε, αφού  ούτε τα

τραγούδια ξέραμε, ούτε ο Θανάσης μας άρεσε τότε. Κι εσύ να περιμένεις να φύγεις

τελευταίος, μη χάσεις τίποτα απ' την παράσταση που τελικά κι ο ίδιος ομολόγησες ότι προς

το τέλος το είχαν ρίξει στο καλαματιανό. Κι εμείς να κόβουμε τις φλέβες μας!

-Τώρα το ευτελίζεις, κάνεις όπως εμείς οι μεγαλύτεροι παλιά, που μετράγαμε τα μπάνια

μας τα καλοκαίρια. Εγώ έκανα σαρανταπέντε! Εσύ;

Και η ρητορική σου το ευτελίζει  περαιτέρω.

Tι είναι ο Θανάσης; Σαράφης στην Αθήνα, Σαράφης στο Παρίσι, Σαράφης στα Τρίκαλα

και τώρα Σαράφης στη Λάρισα; Άσε που εδώ και πέντε χρόνια, όταν έρχομαι να τον

ακούσω νιώθω ότι κάνω απιστίες στον Μάλαμα. Ξέρεις πολύ καλά ότι ούτε φέτος πήγα να

τον δω το Σωκράτη κι ας ήρθε κι αυτός δίπλα μας. Και πού, στο Βεάκειο! Με την υπέροχη θέα

και με την άνεση που σου χαρίζει ένα θέατρο, όχι ορθάδικα και τέτοιες μαλακίες.

Πάνω που πήγε να μ' επαναφέρει στην ηρεμία, άνοιξαν οι πόρτες. (Τώρα γιατί λέμε οι

πόρτες ανοίγουν ενώ σχεδόν πάντα η πόρτα είναι μία τρέχα γύρευε.)

Περιμένοντας, τον είχα προειδοποιήσει ότι όσοι ήταν μπροστά μας, καμιά πενηνταριά, δεν

τους ενδιέφερε να κάτσουν. Προτεραιότητά τους ήταν να βρεθούν  μπροστά στην αρένα,

αλλά όρθιοι. Έτσι κι έγινε. Βρήκαμε καθίσματα, τι βρήκαμε, επιλέξαμε θα' λεγα το που θα

κάτσουμε. Στον εξώστη, πολύ κοντά στο πάλκο. Η είσοδος ολοκληρώθηκε μέχρι τις δέκα. Η

συναυλία άρχισε στις έντεκα! Μιάμιση ώρα μετά την αναγγελία της .

 

Η γκρίνια του Οδυσσέα πήγε περίπατο μετά την είσοδο μας. Κατάλαβα ότι δεν τον

ενδιέφερε πια πότε θ' αρχίσει. Του έφτανε ότι ήταν εκεί, σ' αυτό το κλίμα και με τις

προδιαγραφές που ήθελε.

Με τα γκάζια τέρμα άρχισε η συναυλία. Τότε που ο πρώτος στεναγμός βγήκε απ' τα πιο

σφιγμένα χείλη. Τσίτα η μουσική, όπως μας αρέσει. Έτσι και στο σπίτι, να βάζουμε το

στερεοφωνικό στην τσίτα κι η μάνα να φωνάζει "χαμηλώστε το επιτέλους" εννοώντας

κλείστε το. "Μας τα πρήξατε μ' αυτόν τον Θανάση!"

Μπουχτισμένος απ' τις μουσικές του, αναρωτιόμουν πώς τα καταφέρνει αυτός ο

ζερβοχέρης καλλιτέχνης με την ανεπιτήδευτη έως και άχρωμη φωνή του, να κάνει

κουλουβάχατα τραγούδια που αγαπάς, τραγούδια που λατρεύεις, τραγούδια που δεν σε

τρελαίνουν, τραγούδια που δεν σ' αρέσουν (τα περισσότερα καινούρια του) , τραγούδια

που δεν τραγουδιούνται (άντε τώρα εσύ τραγούδα το " ο Χουμαγιούν και ο Βακάρ " ) και στο

τέλος να φεύγεις μ' έντονο προβληματισμό, γεμάτος  χαρά και ευτυχία που σου έλαχε να

συμμετέχεις σ' αυτή τη μυσταγωγία. Ακόμα πώς καταφέρνει και μπερδεύει την δημοτική

μουσική με τη ροκ, την τζαζ ,τη φόλκ και την κάντρι και το αποτέλεσμα ποτέ να μη

λαθεύει!

Όχι μόνο να μη λαθεύει, αλλά η όποια έμπνευση και καινοτομία του να γίνεται σημείο

αναφοράς και σχολή.

 

Ένας καλός γεφυροποιός, πρέπει να έχει και τους κατάλληλους μαστόρους. Κι εδώ ο

Θανάσης διαπρέπει με τις επιλογές του. Όλες οι μπάντες του, είτε είναι πολυμελείς ,είτε

περιορίζεται σε πιο λιτά σχήματα, έχουν θαυμάσια αποτελέσματα.

Στο passport που πήγαμε τη δεύτερη Παρασκευή,

η ορχήστρα ήταν η τέλεια επιλογή,

που σαν θεματοφύλακας υποστήριξε και διαφύλαξε το έργο του Θανάση. 

Ο  Κωστής Χριστοδούλου στα πλήκτρα, κάλυπτε  την απουσία οποιουδήποτε οργάνου.

Ο Κώστας Παντέλης στην ηλεκτρική κιθάρα ζωγράφιζε.

Ο Αντώνης  Μαράτος  έκανε το μπάσο να φαίνεται απλή υπόθεση.

Ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος με την τρομπέτα,

αδύνατος σαν μπακαλιάρος, έκανε τον Οδυσσέα να παραμιλάει

: Έλεγα για τον προηγούμενο τρομπετίστα  

ρε Αλέκο πόσο σπουδαίος είναι, αλλά αυτός δεν παίζεται .

Ο Σωτήρης  Ντούβας στα τύμπανα σαν ινδική θεότητα, τη θεά Κάλι ας πούμε, 

γουλάντριζε τα τύμπανα με χέρια και με πόδια

κι επειδή τα πόδια του δεν τα έβλεπες  παρά μόνο τα άκουγες στις μποτιές

και στα hi -hat, σου βαζε δύσκολο κουίζ να μαντέψεις αν παίζει με δύο, με τρία ή με τέσσερα

χέρια!

Και ο Δημήτρης Μυστακίδης

στην ακουστική κιθάρα,

να σε τρελαίνει και να θέλεις να γίνεις κιθαρίστας.

Και να γίνεις και άνθρωπος .

Γιατί εύκολο στις μέρες μας είναι να είσαι

αριστερός, δεξιός, αναρχικός ή φασίστας.

Το δύσκολο σήμερα είναι να είσαι άνθρωπος.

Και με την αποφασιστικότητα που αφιέρωσε ένα ορχηστρικό κομμάτι

του Θανάση, στον Νίκο Ρωμανό που λιμοκτονούσε παίζοντας μέρα με τη μέρα με τη ζωή του,

απέδειξε ότι του περισσεύει ανθρωπιά.

 

Έμεινε η Ματούλα Ζαμάνη.

"Ποια είναι αυτή η στρίγκλα ρε; "

γυρίζει και μου λέει, έχοντας στο μυαλό

του τη Μελίνα Κανά που τον κάνει και υποφέρει,

μόλις η Ματούλα ξεκίνησε να λέει

το πρώτο της τραγούδι.

Δεν του απάντησα.

Στα νερά της Βάλια Κάλντα  

με τη Ματούλα να καταθέτει

όλη την ευαισθησία της,

συνετελέσθη η πλήρης μετάλλαξη.

Το τέλος του τραγουδιού, 

βρήκε τον Οδυσσέα μαζί με όλη την αρένα  ν' αλαλάζει:

Τελεία και παύλα Ματούλα είσαι καύλα.

 

Και έτσι κάποια στιγμή  η συναυλία τελείωσε. Και να που τα φώτα άναψαν. Και να που αν

έριχνες μια ματιά στις φάτσες του κοινού αμέσως καταλάβαινες ότι όλα εδώ πέρα ήταν

μαγικά.

Γύρισα να πω του Οδυσσέα να φύγουμε, αλλά ήταν εξαφανισμένος. Άρχισα να τον ψάχνω.

Λίγο μετά την έξοδο τον είδα, είχε πλευρίσει έναν πιτσιρικά, που μόλις είχε βγει και κάτι

του έλεγε. Έστησα αυτί.

- Φιλαράκι ξέρεις τι είναι  ή κατά που πέφτει η Κροστάνδη; Τον άκουσα να τον ρωτάει.

Ο μικρός βιαζότανε, τον τράβαγε και η γκομενίτσα απ' το χέρι "πάμε Νίκο" του έλεγε.

Έτσι έμεινε σύξυλος.

Απευθύνθηκε σε μια δεσποινίδα που ήταν δίπλα του:

- Κοπελιά τι ξέρεις για τον Φορτίνο Σαμάνο;

Τον άρπαξα απ' το χέρι. 

- Πάμε στα Ιμαλάια, πεινάω.

Ε ναι, μου λέει, με βουνά αρχινήσαμε, με βουνά θα τελειώσουμε.

Τι βουνά μωρέ, πάμε στα "Ιμαλάια" να φάμε κανένα χοτ ντογκ.

- Τι είναι ρε τα "Ιμαλάια";

-Άφτερ του λέω.

-Τι άφτερ, υπάρχει λέξη που να τελειώνει σε ρο εκτός από την αλέκτωρ;

- Άφτερ, άνθρωπε μου, αγγλικά είναι.

 

- Άντε κάνε εσύ τον επίλογο να τελειώνουμε. Πεινάω!

Όταν ο Αλέκος μου ζήτησε να πάμε στα "Ιμαλάια", η ώρα ήταν δύο τα ξημερώματα.

Μου ζήτησε να συνεχίσουμε το βράδυ μας, μ' έναν τρόπο ζωής τελείως διαφορετικό απ' ότι

ζούσαμε εκείνη τη στιγμή. Τέλος πάντων.

Κάτι κατάφερε να γεφυρώσει ο Θανάσης με τις μουσικές του. Για να δούμε τι θα πετύχουν

τα "Ιμαλάια".

-Τι να σου πάρω;  με ρώτησε.

-Ό,τι πάρεις κι εσύ, του απάντησα.

Μου έφερε δύο χοτ ντογκ, που τους άλλαξα τον αδόξαστο.

Έτρωγα και μου τρέχανε τα σάλια. Ο Αλέκος με κοίταγε με απορία και έκπληξη.

Τι να του πω τώρα:

-Τι; Τι κοιτάς τώρα; Δεν τρώω από λαιμαργία μωρέ.  Τρώω για να μην σου την σπάσω!

Για να σε προσεγγίσω!

Πόση προσπάθεια έκανε το κωλόπαιδο για να μην φτάσει το χαμόγελο που έσκασε 

μέχρι τ' αυτιά του;

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015 08:41

Σχόλια   

+1 # Νίκος 29-12-2014 12:11
Αυτό που γίνεται Αλέκο, είναι ότι μέσα από το κείμενο σου, βρήκαμε την ευκαιρία να ξαναζήσουμε το βιβλίο του Τσαρλς Μπουκόβσκι: ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΟΡΝΟΓΕΡΟΥ. Βέβαια βοήθησε και η Μαργαρίτα που τελικά πιστεύω ότι έχει δοκιμάσει τα "νερά της Βάγια Κάλντα". Κακώς - το ομολογώ - σχολίασα στις Μουσικές του Θανάση. Τις εικόνες από το κείμενο σου θα έπρεπε να σχολιάσω. Δύο "γενιές" κάτω από την ίδια στέγη, έστω και του Θανάση (ευτυχώς δεν είναι του Νταλάρα).
Παράθεση
+2 # Αλέκος 28-12-2014 18:28
https://www.youtube.com/watch?v=cuBzTlJBHHg
Παράθεση
+2 # Μπουκόφσκι 28-12-2014 17:17
Η μονη φιλοδοξία μιας γυναίκας είναι να εμπνέει τον έρωτα. Κ πιστεύω οτι η Μαργαρίτα το έχει καταφέρει κ με τους δυο μας. Οπότε αν...αφυπνιστει κ κάποια αλλη θα είναι για τον ίδιο λογο. Αλλα θα έρχεται δεύτερη τουλάχιστον στην καρδιά μου.Σκέψου όμως κ αυτό. Οταν κατηγορεις τις γυναίκες όλες τα βάζουν μαζί σου. Αμα κατηγορεις κάθε μια ξεχωριστά οι υπόλοιπες...συμφωνούν. Για τον Νταλάρα δεν μπορω να πω. Ενας ...προφήτης της τεχνης που δεχεται αδιαμαρτύρητα γιαούρτια κ συνεχίζει βρίσκει πάντα θέση στην τρυφερή καρδιά ενος...μαρουλιού!Αν ωστοσο ο Νταλάρας είχε ...αιδοίο θα ηταν θανάσιμος συνδυασμός οποτε σταματω εδώ. Για το καλό κ των δυο μας.
Παράθεση
+1 # Νίκος 28-12-2014 13:15
Μπουκόφκσι,θα σε συμβούλευα να είσαι πιο προσεκτικός στις αναφορές σου που αφορούν για το άλλο φύλλο. Είδαμε και πάθαμε να σταματήσουμε τη Μαργαρίτα, μη μας βγει καμιά άλλη... Είναι περίεργο βέβαια, πως προέκυψε όλη αυτή η ιστορία από μια απέχθεια μου για τον Θανάση. Φαντάσου να έγραφα για τον Νταλάρα.
Παράθεση
+1 # Μπουκόφσκι 28-12-2014 05:13
Νίκο γειά σου
Πιστεύω οτι κακώς ...κακοπαιρνεις την Μαργαρίτα. Η ζωή της όπως και κάθε θηλυκού είναι η διαρκής αναζήτηση ενος αφέντη. Εχεις σκεφτεί λοιπον οτι μπορεί να σε τρολαρει για αλοτριους σκοπούς;Μια γυναικα μπορεί να συγχωρήσει τα πάντα εκτός το να μη τη θέλουν. Ακου την λοιπον οσο σου επιτρεπουν τα αυτιά σου και απελευθέρωσε την!ΙυΝνγ
Παράθεση
0 # Νίκος 27-12-2014 17:08
Αν συμφωνήσουμε ότι δεν γαμώ, θα αλλάξει κάτι; Αν πάλι σου εγγυηθώ ότι γαμώ, θα αλλάξει επίσης κάτι; Κατά συνέπεια: γαμώ δε γαμώ ο Θανάσης δε μου αρέσει (εκτός από μερικές εξαιρέσεις). Με εκνευρίζουν επίσης οι σεξιστικοί χαρακτηρισμοί σου, οι οποίοι θα ήταν καλύτερα να παραμείνουν στον κλειστό (πολύ κλειστό) σου κύκλο. Μάζεψε λοιπόν τα "κύριε" και τους μαλακισμένους σου χαρακτηρισμούς και ασχολήσου με τίποτα άλλο.
Παράθεση
+4 # Αξιώτου Παναγιώτα 26-12-2014 11:10
Γουστάρω,που κάτω από τα άρθρα τής οικογένειας Κουντουπίδη,σφάζονται κορμιά.
Παράθεση
0 # Μαργαρίτα 26-12-2014 09:56
Σιγά μη σας αποφύγω κύριε Νίκο! Έχουσα σώα τα ώτα μου αλλά και τας φρένας μου σας απαντώ: Ακόμα και η προσφώνηση μου σας ενόχλησε. Να ξέρετε ότι η ευγένεια μου και η καταγωγή μου δεν μου επιτρέπει να σας προσφωνήσω πιο οικεία στα καλά καθούμενα. Εσείς διακατέχεστε από οργή και επιθετικότητα. Γιατί; Μήπως δεν γαμείτε; Μπορούσατε με ένα "δεν μ' αρέσει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου" να έχετε καθαρίσει και να μη ασχολείστε με το να χαρακτηρίζετε αυτούς που τους αρέσει. Γιατί μπερδεύεστε μ' έναν κόσμο που δεν σας εκφράζει κύριε Νίκο; Θίξαμε εμείς τον Παντελίδη που κρύβεται μέσα σας; Οποιαδήποτε προσπάθεια σας απ' εδώ και πέρα να ξέρετε ότι πράγματι θ΄απευθύνεται σε κουφούς! Με δεδομένο ότι στους κύκλους μου με ξέρουν σαν Μαργαρώ η κουνελοπνίχτρα,την χάσατε την ευκαιρία κύριε Νίκο!
Παράθεση
0 # Νίκος 25-12-2014 21:42
Μαργαρίτα βγάζεις οργή και γίνεσαι επιθετική.
Αν είσαι κουφή (με αναπηρία στα αυτιά) τότε θα πρέπει καταλάβεις πως χρησιμοποιώ τον όρο χωρίς καμιά πρόθεση να σε μειώσω για την αναπηρία σου. Χρησιμοποιώ τη λέξη ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ θεωρώντας "κουφούς" όσους δεν ακούν αυτό ΧΛΑΜΠΑΤΣΙΜΠΑΝΟ που ο Θανάσης ονομάζει έντεχνη μουσική (όχι πάντα!)
Αν πάλι είσαι η γκόμενα του Θανάση (ή θα ήθελες να είσαι), τον υπερασπίζεσαι λάθος. Μια μικρή δυσφορία από το κοινό του θα το ΕΚΑΝΕ καλύτερο και συνεπέστερο! Μην ξεχνάς ότι η αγάπη ορίζεται από τα ΟΧΙ και όχι από τα ΝΑΙ.
Με έπιασες! Είμαι ότι είπες: Αφοριστικός, ξερόλας, μηδενιστής, και κουφός (όχι τελείως - ακούω με λιγότερο του 60%). Σιχαίνομαι επίσης (και δεν φοβάμαι να το ομολογήσω) ανθρώπους σαν και εσένα που χρησιμοποιούν ευγένεια τύπου "Κύριε Νίκο" για να φορτώσουν την κακή γεύση των επιλογών τους, σε αράδες που "ντεμέκ" ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ... κοινωνικές ομάδες με στυλ πολιτικών.
Έχω και εγώ μια εκδοχή για την καθυστέρηση του Θανάση, αλλά θα στη σερβίρω στην επόμενη απάντηση σου (που εύχομαι να την αποφύγεις). Μέχρι τότε δεν είναι κακό (στα κρυφά) να ακούς το Αλεξίσφαιρο Γιλέκο.
Παράθεση
0 # Μαργαρίτα 25-12-2014 14:41
Σας είπε κανένας κύριε Νίκο ότι οι κουφοί δεν αισθάνονται,δεν εκφράζονται, δε συγκινούνται, δεν καταλαβαίνουν; Μήπως το κουφοί το γράφετε για να μειώσετε αυτούς που υστερούν στην αίσθηση της ακοής; Γιατί o Θανάσης έχει φροντίσει και γι' αυτούς κι επικοινωνεί και στη νοηματική.Γι' αυτούς που θέλουν να ακούσουν και όχι γι' αυτούς που μηδενίζουν ό,τι δεν τους αρέσει. Μήπως είστε στην κατηγορία των ανθρώπων που είναι λαλίστατοι λόγω του ότι είναι ομιλούντες και ακούοντες και από συναισθήματα σκράπες;Μήπως με τους αφορισμούς σας μιλάτε κι ακούτε, αλλά είστε θεόκουφος; Όσο για την τελευταία ερώτησή σας. η απάντηση είναι προφανής! Εσάς περίμενε ο Θανάσης κι αργούσε.Μόλις κατάλαβε ότι δε θα ρθετε γιατί σνομπάρετε τα live, ξεκίνησε!
Παράθεση
0 # Νίκος 25-12-2014 13:32
Τίποτα από όσα περιγράφεις δεν έχω βρει με τις μουσικές του Θανάση. Τίποτα από αυτά που τραγουδάει, δεν έχει φτάσει να πλησιάσει τους τόνους μου. Κάποια τραγούδια μου αρέσουν, αλλά δεν θα τα αναζητήσω ποτέ ξανά. Κάποια άλλα με κουράζουν πιο πολύ και από αυτά του Πασχαλίδη . Είναι τόση η αδιαφορία μου για τη τέχνη του Θανάση , που θεωρώ όσους τον θαυμάζουν: Κουφούς. Βέβαια, έχω και μια έμφυτη αποστροφή στις συναυλίες, στους κινηματογράφους, στα Γκαγκάριν μαγαζιά τύπου... γενικά στα θεάματα που παρακολουθεί το πλήθος πιστεύοντας ότι έχει τον ίδιο παλμό, το ίδιο κέφι και μερικές στιγμές τα ίδια όνειρα με τους άλλους γύρω του. Συμπληρώνοντας: ποιός είναι ο λόγος που άργησε ο Θανάσης;
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση