Κυριακή, 02 Νοεμβρίου 2014 19:11

Καρέ της ντάμας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Κρίση ξεκρίση, αλλά δεν σταματούν να έρχονται στην χώρα μας τύποι και φυσιογνωμίες ξεχωριστές. Μαύρες μούρες, άσπρες μούρες και μουράκλες που έχουν διακριθεί σε ποικίλες δραστηριότητες, με αξιοσημείωτο νόμιμο ή παράνομο έργο, μας τιμούν με την παρουσία τους.

Αυτό σημαίνει πως δεν μας έχουν διαγράψει οι πάντες, πως, ως χώρος τουλάχιστον, δεν είμαστε ένα ξεχασμένο χωριό του κόσμου. Κάτι παίζεται κι εδώ, που πάντα με το αζημίωτο φυσικά, ο άλλος θέλει να μας πλησιάσει, να μας πει τα δικά του και αν μπορέσει να απαντήσει στις ερωτήσεις μας, να μας διασκεδάσει ή και να μας παρηγορήσει έχειν καλώς.

Σ'αυτό που ακολουθεί κάνουμε μια αναφορά σε τέσσερις τραγουδίστριες που τις μέρες αυτές τραγούδησαν σε κλαμπ και μουσικές σκηνές της Αθήνας. Και γιατί τραγουδίστριες; Διότι, όπως λέει και η Μήτσορα, αντί συγγραφέας θα προτιμούσε να ήταν τραγουδίστρια μιας και το συναίσθημα γεννιέται και περνάει πιο εύκολο στον κόσμο. Και λόγω αμεσότητας στις συναυλίες, είναι δυνατόν να ξεκλειδώνει τους ανθρώπους, βοηθώντας έτσι όσους συμμετέχουν να ξεδίνουν και άμα το θέλουν να καλυτερεύουν κι όλας.

Οι φθινοπωρινές επισκέπτριες μας είναι μια Φιλανδή που ζει στην Αργεντινή, μια αφροαμερικάνα μητέρα που νεάζει με χάρη και έμπνευση, μια μικρούλα από την Αργεντινή που φαίνεται ότι το έχει και μια Λιβανέζα που ζει στο Παρίσι και τραγουδάει από επιλογή στ'αραβικά. 

Η 37χρονη Tarja Turunen, που είναι η πιο δημοφιλής από τις επισκέπτριες του φθινοπώρου, γεννήθηκε στο χωριό Kitee της Φιλανδίας και πριν ν'αρχίσει να περπατάει τραγουδούσε. Γι'αυτό την πάτησε και της άρχισαν από τα έξι της μαθήματα πιάνου και φωνητικής. Πριν να γίνει η τραγουδίστρια των "Nightwish" ήταν μια εξαιρετική σοπράνο. Από το 2005 ξεκίνησε σόλο καριέρα. Έχει κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ, και έχει εμφανιστεί στην χώρα μας πέντε φορές. Τα τελευταία χρόνια ζει στην Αργεντινή που είναι η πατρίδα του άντρα της.

Για όσους ενδιαφέρονται το πως αισθάνεται πάνω στη σκηνή βρήκαμε αυτό: Κατά τη διάρκεια των συναυλιών μου περνάω μέσα από ένα χείμαρρο συναισθημάτων. Πάντοτε προσπαθώ να είμαι εκεί-παρούσα όταν ερμηνεύω τα τραγούδια μου και να περάσω στο κοινό τα συναισθήματα που ένιωθα και εγώ όταν για παράδειγμα τα έγραφα. Είναι καταπληκτικό το να επικοινωνείς με το κοινό και να αισθάνεσαι ότι αισθάνονται. Οι ιστορίες στα τραγούδια μου είναι δυνατές και αισθηματικές, οπότε κάθε φορά που τις ερμηνεύω είναι για μένα μία πρόκληση. 

Ακολουθούν τρία όμορφα τραγούδια της, που αν θέλετε να τ'ακούσετε πατήστε πάνω τους. Γύρω στις 10 το πρωί, θαρρώ πως είναι το καλύτερο και αν δουλεύετε στο διάλειμμα :  I walk alone   Paradise και  In for a kill

Η Rene Marie βρίσκεται στη χώρα μας για δεύτερη φορά μετά από 8 χρόνια όταν πρωτοεμφανίστηκε στο Half Note. Το ενδιαφέρον σ'αυτήν την υπέροχη jazz συνθέτρια και τραγουδίστρια είναι ότι ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική στα 42 της, ενώ μέχρι τότε φρόντιζε την οικογένειά της. Από το 1999 ως τις μέρες μας έχει κυκλοφορήσει 8 άλμπουμ. Πέρα από τη βελούδινη φωνή της εύκολα ο προσεχτικός ακροατής διαπιστώνει τον έλεγχο που έχει κατακτήσει πάνω της, το εύρος και την έκταση που διαθέτει, τους υπέροχους χρωματισμούς και την πολύ καλή άρθρωση που έχει. Τραγουδά με έναν ιδιαίτερο τρόπο και με blue αίσθημα δικά της και άλλων συνθετών τραγούδια, που της πάνε γάντι, ιδίως αυτά των χρόνων του '50 και του '60, τότε που η τζαζ τραγουδοποιία έβγαζε το ένα διαμαντάκι μετά το άλλο. Αν σας είναι ευχάριστο ακούστε την την μετά τα μεσάνυχτα με πούρα και κονιάκ και με τα μάτια κλειστά στα  Deep in the mountains   Angelitos negros και το  Just my Imagination   

 

Η La Yergos είναι μια νέα κοριτσίστικη φωνή από το Μπουένος Άιρες που για πρώτη φορά έρχεται στην Αθήνα. «Θηλυκή, χαρούμενη και τροπική. Σαν μία επανάσταση με την οποία μπορείς να χορέψεις» την χαρακτήρισε το περιοδικό Time Out, ενώ η φήμη της έχει αρχίσει να εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη κάνοντας λόγο για την «Πρώτη Κυρία της Ψηφιακής Cumbia». Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έχει εμφανιστεί σε μερικά από τα πιο ξακουστά φεστιβάλ του κόσμου, όπως το Mawazine στο Μαρόκο, το Sziget στην Ουγγαρία και το Transmusicales στη Γαλλία. Το καλύτερο είναι να της παραδοθείτε με στυλ σαν να έχετε μεθύσει από απρόσμενη χαρά και οπωσδήποτε λίγο πριν τις 11 το βράδυ θα σηκωθείτε να χορέψετε αέρινα κοιτάζοντάς την με μια ακατέργαστη τρυφερότητα. Λοιπόν, έχουμε και λέμε  Viene de mi   Siembre estas  και  Iluminada.

 

Τη Λιβανέζα Yasmine Hamdan όσοι είδαν πέρσι την ταινία του Τζάρμους "Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί" είναι αδύνατον να μην τη θυμούνται. Ήταν η τραγουδίστρια που σε έκανε να ρωτήσεις που τραγουδάει αυτή και που και στην άκρη του κόσμου αν σου απαντούσαν, θα πήγαινες δίχως να το σκεφτείς. Μυστήρια, ερωτική, και προσιτή/απρόσιτη σε έπιανε στα δίχτυα του τραγουδιού της και δεν γλύτωνες με τίποτα. Θα την γνωρίζουν επίσης και μερικοί άνθρωποι από το Π.Φάληρο και τη Γλυφάδα με τους οποίους ήταν φίλοι πριν μερικά χρόνια, όταν ο εμφύλιος στο Λίβανο ήταν πανταχού παρών και το κακό σε περίμενε στο επόμενο λεπτό. Η ίδια λέει πως στην Ελλάδα νιώθει σαν να γυρίζει σπίτι της. Τι άλλο λέει; 

Η Ελλάδα μου θυμίζει το σπίτι μου, ο καιρός, η θάλασσα και οι άνθρωποι. Υπάρχει κάτι αυθεντικό στη χώρα σας. 

Η ελληνική μουσική μου αρέσει πολύ και μένοντας στην Αθήνα ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή μαζί της. Είναι διαφορετική από τα ακούσματα που είχα. Είναι πολύ διαφορετικοί οι ήχοι και τα αισθήματα που προκύπτουν ακούγοντας τους. Για μένα που μου αρέσει να μαθαίνω ξένες γλώσσες οι λέξεις ακούγονται σαν μελωδίες. Μαθαίνοντας λοιπόν ελληνικά ανακάλυψα νέες μελωδίες.

Η μουσική είναι πολύ αισθησιακή και για μένα που είμαι τραγουδίστρια το κορμί λειτουργεί σαν ηχείο της φωνής και κάποιες φορές λειτουργεί σαν μουσικό όργανο. Με τη μουσική μπορείς να εκφράσεις συναισθήματα και ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνω μια γλώσσα είναι ενστικτώδης η λειτουργία του σώματός μου.

Τραγουδάω μόνο στα αραβικά γιατί είναι μια πολιτική πράξη. Παράλληλα οι στίχοι αποκτούν άλλο νόημα. Οδηγούμαι σε ένα πνευματικό και συναισθηματικό ταξίδι. Προέρχομαι από τον αραβικό κόσμο, τον αισθάνομαι καλύτερα. Η αραβική κουλτούρα είναι εξαιρετικά πλούσια, οι μουσικές της είναι φανταστικές και νιώθω την ανάγκη να βρίσκομαι κοντά της. Μου θυμίζει από που προέρχομαι μου και δίνει απαντήσεις όταν έχω κρίση ταυτότητας. Με κάνει να αισθάνομαι ποια είμαι πραγματικά, σε πιο κόσμο έρχομαι και σε ποιόν θέλω να πάω.  

Η συνάντηση με τον Τζάρμους έγινε στο Μαρακές. Βρέθηκα εκεί από καθαρή σύμπτωση και μια φίλη με κάλεσε να κάνω ένα live. Έτυχε να βρίσκεται στο μπαρ μαζί με άλλους κινηματογραφιστές. Με άκουσε ζωντανά στη σκηνή, μου είπε ότι έγραφε ένα σενάριο κι ότι σκέφτηκε πως θα μπορούσαν να συμμετέχω στην ταινία. Χάρηκα τόσο πολύ και μετά από δυόμισι χρόνια μου έδωσε να διαβάσω το σενάριο. Έτσι ξεκίνησα να γράφω το τραγούδι "Hal". Η σκηνή της ταινίας γυρίστηκε σε ένα μπαρ όπου συχνάζουν διανοούμενοι στην πανέμορφη παλιά πόλη της Ταγγέρης.

Μ'ένα ιρλανδέζικο καφέ στην παραλία, λίγο πριν γλυκοχαράξει είναι η στιγμή που σας προτείνω να ακούσετε τη Λιβανέζα φίλη μας, με το βλέμμα ει δυνατόν καρφωμένο εκεί που στο μέσα σας άπειρο συναντά τον ορίζοντα:  Hal  ,  La mouch  και Beirut  Beirut

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 04 Νοεμβρίου 2014 02:46

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση