Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014 22:32

2ο) Remember my name / fame

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Mωρό μου κοίταξέ με και πες μου τι βλέπεις…δεν έχεις δει ακόμη τον καλύτερο εαυτό μου…δώσε μου χρόνο και θα σε κάνω να ξεχάσεις όλα τα άλλα…Έχω πολλά περισσότερα μέσα μου…κι εσύ μπορείς να τα ελευθερώσεις…Μπορώ να πιάσω το φεγγάρι με τα χέρια μου…Δεν ξέρεις ποιος είμαι…Να θυμάσαι το όνομά μου (remember my name) …Fame…Θα ζήσω για πάντα…Θα μάθω να πετάω…Fame…Αισθάνομαι ότι αυτά τα δύο συγκλίνουν …ο κόσμος θα με βλέπει και θα κλαίει…”

 

Η μετάφραση του τίτλου του σήριαλ που παιζόταν στην ΕΡΤ στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ήταν «Στον πυρετό της δόξας». Νομίζω πως παιζόταν μια φορά την εβδομάδα…ίσως κάθε Τρίτη…δεν καλοθυμάμαι πια…έχουν περάσει τουλάχιστον 30 χρόνια και κάτι ψιλά από τότε κι εγώ ήμουν παιδί σχεδόν…ίσα που είχα πατήσει το πόδι μου στην εφηβεία…και μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα για το τι θα γίνω όταν μεγαλώσω είχα πλέον σαφέστατη εικόνα μέσα μου…και μια επιθυμία λαμπερή σαν την φλόγα ενός μοναδικού κεριού μέσα σε ένα θεοσκότεινο δωμάτιο…Ο Θείος μου που τύχαινε να έρχεται επίσκεψη στο σπίτι μας (κάποιες φορές) την μέρα και την ώρα που το παρακολουθούσα και με έβλεπε με τέτοια προσήλωση και ευλάβεια να το ρουφάω, κάθονταν δίπλα μου και το παρακολουθούσε κι αυτός με μια εξίσου εφηβική αγνότητα και χαρά…κι όταν τελείωνε μου έλεγε: «τέλειωσε Γιάννη το Τρελοσχολείο…ωραίο εε;;» (ας βρίσκει ανάπαυση η ψυχούλα του…αν και ποτέ δεν είμασταν κολλητοί όπως ήταν με κάποια άλλα ανίψια του παρόλα αυτά είναι κάποια πράγματα από αυτόν που δεν μπορώ να τα ξεχάσω!!!).

Ήταν λοιπόν ένα σήριαλ αμερικάνικο της δεκαετίας του ’80 που παρουσίαζε με τρόπο μιούζικαλ τα άγχη και τις αγωνίες των παιδιών που προσπαθούν να αναπτύξουν το ταλέντο τους μέσα σε ένα κορυφαίο καλλιτεχνικό σχολείο το οποίο θα τους δώσει και την ώθηση για την επαγγελματική τους καταξίωση…

Δύσκολα τα πράγματα…δηλαδή!!!

Το λέω αυτό γιατί όταν εμφανίστηκε αυτό το σήριαλ στην Ελληνική πραγματικότητα του Κερατσινίου μέσα στην οποία εγώ ήδη είχα αποφασίσει να γίνω ηθοποιός, κι όχι ότι κι ότι ηθοποιός αλλά ηθοποιός για μιούζικαλ, όλοι ήτανε έτοιμοι να πέσουν κάτω ξεροί από τα γέλια…να σε φωνάζουν «αδελφή» και να σε δείχνουν με το δάκτυλο!!!

 Όχι αγαπητοί μου…δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας μου αυτά που σας λέω…Τα είχα ζήσει στο πετσί μου όταν (πριν το fame)είχα πάει και είχα γραφτεί σε μια σχολή χορού στον Πειραιά…μόλις με πήρανε χαμπάρι στην γειτονιά (τότες οι γειτονιές τα παίρνανε χαμπάρι όλα) μου κρεμάσανε κάτι κουδούνια πιο μεγάλα από τις καμπάνες της Βλαχερινής.

Τέλος πάντων ας μην τα πολυλογούμε…εγώ σε αυτό το σήριαλ δεν ήθελα απλά να παίξω…ή να το σκηνοθετήσω…ή να έχω έναν ρόλο…εγώ σε αυτό το σήριαλ…ήμουν το σήριαλ!!! Ήμουν η Ντόρις.. ο Ντάνυ …η Κόκο… ο Μπρούνο… ο Ληρόυ…ήμουν τα πάντα…χόρευα ,τραγουδούσα, σκηνοθετούσα, έπαιζα…ήταν σχέση ζωής!!!

Προσπάθησα να πετύχω κάτι μηδαμινό αργότερα…κάτι το ελάχιστο μπροστά σε αυτό που ένιωθα ότι θα μπορούσα να αποδώσω…προσπάθησα μόλις τελείωσα το λύκειο να δώσω στο Εθνικό και να γίνω ηθοποιός.

Εκεί ήταν που μετά από πολλές περιπέτειες και απογοητεύσεις «έπεσα» πάνω στον Τζαμαριά…δηλαδή δεν έπεσα…με έριξε πάνω του η αδελφή μου, ο καλός μου φύλακας άγγελος που στις δύσκολες στιγμές μου είναι πάντα εκεί για να μου δείχνει την διέξοδο. Μου έκανε 2-3 μαθήματα γιατί παραπάνω δεν προλαβαίναμε…τον γνώρισα βλέπετε 3 βδομάδες πριν τις εξετάσεις κι όπως χαρακτηριστικά μου είχε πει: «Το ξέρεις ότι δεν έχουμε καμία ελπίδα έτσι;;;αλλά δεν απογοητευόμαστε…θα το ξαναδούμε εε;;;».

Όχι όμως…δεν το «ξαναείδα» ποτέ μετά την αποτυχία μου στο Εθνικό…απογοητεύτηκα πάαραα πολύ…σχεδόν έπαθα κατάθλιψη. Και να έχεις και σχεδόν μια ολόκληρη κοινωνία να σου λέει «Έλα μωρέ…τι ηθοποιός και σαχλαμάρες…μάθε μια τέχνη…πάρε ένα διπλωματάκι…» λες και το επάγγελμα του ηθοποιού…του χορευτή…του τραγουδιστή…όχι όπως ευτελίστηκαν λίγο σήμερα…αλλά όπως μας τα διδάσκει ο Χατζιδάκις μέσω του Χόρν όπου ηθοποιός σημαίνει φως κι είναι καημός πολύ μικρός…έτσι λοιπόν λες και δεν είναι Τέχνη…

Κι εγώ όμως…φταίω…δεν το κυνήγησα πολύ…δεν πάλεψα ως τελικής πτώσης με το θηρίο…παρά με ένα δυο «φου» με έριξε κάτω .Δεν ήταν ότι δεν το ήθελα αρκετά…ήταν που είχα πολλά άλλα προσωπικά θέματα να λύσω και να κατασταλάξω και με βρήκε λίγο ετοιμόρροπο η καταιγίδα.

Να μην σας κουράζω όμως…μόνο να σας εκμυστηρευτώ ότι ακόμη και σήμερα… στα 46 μου… πάνω στο σκαλοπάτι του σκουπιδιάρικου παίζω στο fame…σκηνοθετώ , τραγουδώ , χορεύω, υποκρίνομαι, υποδύομαι…και ενώ η σάρκα είναι πλέον πιο βαριά…πιο κουρασμένη…η ψυχή είναι πάντα πρόθυμη και ζωηρή.

Θα τελειώσω με παραφρασμένους λίγο κάποιους στίχους του Καββαδία από το ποίημά του «Ιδανικός Εραστής»…αφού ξεκίνησα την αφήγηση με στίχους του τραγουδιού του fame… γιατί να μη σας αφήσω και μια γλυκόπικρη απορία όπως ταιριάζει σε καλλιτέχνες;;;

«Θα πάψω πια για ηθοποιούς και τέχνες να μιλώ

Κι οι φίλοι θα νομίζουνε πως τά’χω πια ξεχάσει

Κι η μάνα μου περήφανη θα λέει σε όποιον ρωτά

Ήταν μια λόξα νεανική που τώρα έχει περάσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ

Στου θέατρου κάτω τη σκηνή με ηθοποιών μανδύες

Πίσω από το σκουπιδιάρικο θα σβήσω τελικά

Με μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες

Με μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες!!!»

 

Πατώντας  εδώ   θα σας παρουσιαστεί ένα 3.52' τρέιλερ από τη σειρά Fame με τον τίτλο Remember my name. Το άρθρο αυτό μας το έστειλε ο Γιάννης Κυπαρίσσης. 

- CUT-  ή αλλιώς… stop 

Αφιερωμένο στην Χριστίνα Σταύρου 

Διαβάστηκε 2068 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014 12:08
Γιάννης Κυπαρίσσης

Κυπαρισσό-μιλω

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « 3o) Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση